Ένα κείμενο για την κρίση αξιών, την απειλή του φόβου και την ανάγκη να σταθούμε όρθιοι – εδώ και τώρα
Του Μιχάλη Τριανταφύλλου
Ζούμε σε μια εποχή όπου δεν είναι οι ειδήσεις που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη, αλλά ο φόβος που διαμορφώνει τις ειδήσεις.
Πρωτοσέλιδα και δελτία γεμάτα με απειλές πολέμου: Ρωσία, ΝΑΤΟ, πυρηνικές δυνάμεις σε επιφυλακή, κυβερνήσεις που καταστρώνουν σχέδια επιβίωσης για τους πολίτες τους. Η Ευρωπαϊκή Ένωση μιλά ανοιχτά για ανάγκη αποθήκευσης τροφίμων, νερού, φαρμάκων και καυσίμων. Το survival kit έχει γίνει ευρωπαϊκή οδηγία, όχι φαντασία.
Στην Ελλάδα, η πραγματικότητα βαραίνει περισσότερο. Ο μόνιμος φόβος σύρραξης με την Τουρκία δεν είναι πια σενάριο· είναι μέρος της καθημερινής πολιτικής ατζέντας. Οι παραβιάσεις, οι διεκδικήσεις, οι απειλές: όλα μοιάζουν νομιμοποιημένα στη συνείδηση του Έλληνα, που έχει πια εθιστεί στο «σε λίγο ίσως γίνει κάτι».
Την ίδια ώρα, η χώρα μοιάζει να ξηλώνεται από μέσα.
Η ανεξέλεγκτη εισροή μεταναστών, σε συνθήκες που δεν διασφαλίζουν ούτε την κοινωνική συνοχή ούτε την εθνική ασφάλεια.
Η παραγωγή σχεδόν ανύπαρκτη. Η βιομηχανία και η αγροτική οικονομία σε μαρασμό.
Ο μέσος Έλληνας φορολογείται ανελέητα και βλέπει το εισόδημά του να εξανεμίζεται – είτε από τις τιμές, είτε από τις πολιτικές.
Ο τουρισμός φέρνει χρήμα, αλλά ξεπουλά την ψυχή της χώρας. Παραλίες, νησιά, σπίτια, ακίνητα αλλάζουν χέρια. Και συχνά, όχι προς όφελος των πολλών.
Η εγκληματικότητα γιγαντώνεται.
Οι πολίτες δεν νιώθουν ασφαλείς ούτε στους δρόμους, ούτε στα σπίτια τους.
Το κράτος μοιάζει παρών μόνο όταν πρόκειται να εισπράξει.
Και τότε έρχεται το ερώτημα.
Όχι θεωρητικό, αλλά υπαρξιακό:
Υπάρχει μέλλον σ’ αυτόν τον τόπο;
Να φτιάξω οικογένεια ή όχι;
Να επενδύσω; Να αποταμιεύσω;
Να ονειρευτώ κάτι σταθερό ή να ζήσω «όσο κρατάει»;
Η εύκολη απάντηση – αυτή που διακινείται σιωπηλά – είναι όχι.
Αλλά αυτή είναι η απάντηση της ήττας. Και η ήττα δεν είναι μόνο στρατιωτική. Είναι ψυχική, πολιτισμική, υπαρξιακή.
Η ελπίδα δεν είναι παρηγοριά για τους αφελείς.
Είναι ευθύνη για τους παρόντες.
Να σταθείς και να δημιουργήσεις, ακόμη κι όταν όλα γύρω καταρρέουν.
Όχι γιατί δεν βλέπεις το σκοτάδι. Αλλά γιατί εσύ θα ανάψεις το φως.
Η Ιστορία αυτού του τόπου δεν γράφτηκε ποτέ από ήσυχους και σιωπηλούς. Γράφτηκε από ανθρώπους που ύψωσαν ανάστημα όταν δεν υπήρχε ελπίδα. Που έχτισαν ενώ γύρω κατέρρεαν τα πάντα.
Όχι, δεν είναι αφελές να κάνεις όνειρα σήμερα. Είναι πράξη αντίστασης.
Όχι, δεν είναι μάταιο να χτίζεις. Είναι συμβόλαιο ζωής.
Όχι, δεν είναι αργά. Είναι τώρα η ώρα.
Αν εγκαταλείψουμε, το μέλλον δεν θα μας το πάρουν οι ξένοι,
θα το έχουμε παραδώσει μόνοι μας.
Μιχάλης Τριανταφύλλου
Α’ μηχανικός Ε.Ν ε.α
Συγγραφέας
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
