Ο Σύλλογος Μονιατών «Η ΤΕΧΝΗ» καταγγέλλει την κρατική αδιαφορία και ζητά άμεση λήψη μέτρων προστασίας και πυρασφάλειας
Η Μονή Νάξου ξανά στο στόχαστρο της φωτιάς – και αυτή τη φορά, οι κάτοικοι λένε «ως εδώ». Με ένα ηχηρό δελτίο Τύπου, ο Σύλλογος Μονιατών «Η ΤΕΧΝΗ» καταγγέλλει την πλήρη αδιαφορία των αρμοδίων απέναντι σε έναν από τους πιο εκτεθειμένους οικισμούς της Νάξου, που παραμένει χωρίς δρόμο διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς. Παρά τις επανειλημμένες απειλές και τις τραυματικές εμπειρίες των τελευταίων ετών, όπως εκείνη του 2023 όταν το χωριό σώθηκε κυριολεκτικά από τύχη, τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Με φόντο την πρόσφατη φωτιά που εκδηλώθηκε στη Ράχη του Προφήτη Ηλία, ο Σύλλογος απευθύνει επείγουσα έκκληση για την άμεση υλοποίηση μέτρων πυρασφάλειας και προστασίας του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής. «Πόσες φορές πρέπει να καεί ένα χωριό για να ακουστεί;» είναι το ερώτημα που συνοψίζει την αγωνία και την οργή των κατοίκων, οι οποίοι ζητούν το αυτονόητο: ασφάλεια και προοπτική ζωής.
Η ανακοίνωση του Συλλόγου Μονιατών «Η ΤΕΧΝΗ»
Θέμα: Η Μονή ξανά σε κίνδυνο – Πόσες φορές πρέπει να καεί ένα χωριό για να ακουστεί;
18 Ιουνίου 2025. Η Μονή Νάξου για ακόμα μια φορά ήρθε αντιμέτωπη με τον φόβο. Φωτιά ξέσπασε στην ευρύτερη περιοχή, έκαψε τη Ράχη του Προφήτη Ηλία απειλώντας άμεσα τον οικισμό μας και φέρνοντας ξανά στο φως ένα τραγικό και διαχρονικό πρόβλημα: το χωριό Μονή παραμένει το μοναδικό στη Νάξο χωρίς δρόμο διαφυγής σε περίπτωση πυρκαγιάς.
Δεν ήταν η πρώτη φορά. Τον Ιούλιο του 2023, η φωτιά που ξεκίνησε από την Κεραμωτή απείλησε άμεσα το χωριό μας και τις περιουσίες μας. Τη νύχτα εκείνη, πολλοί κάτοικοι εγκατέλειψαν τα σπίτια τους με βιαστικά μαζεμένες βαλίτσες και τα παιδιά τους στην αγκαλιά. Το χωριό σώθηκε μόνο από τύχη, όταν ο αέρας άλλαξε κατεύθυνση λίγο πριν ξημερώσει. Εκείνες οι ώρες ξύπνησαν σε όλους μας άσχημες μνήμες. Κι όμως, δύο χρόνια μετά, τίποτα δεν έχει αλλάξει.
Ακόμα και φέτος, μέσα στον χειμώνα, τον Φεβρουάριο, ξέσπασε πάλι φωτιά στον Σταυρό της Μονής. Πόσες φορές πρέπει να βιώσουμε την ίδια απειλή για να υπάρξει αντίδραση;
Σε περιόδους παρατεταμένης λειψυδρίας, όπως αυτή που διανύουμε, η απώλεια δέντρων και θάμνων καταστρέφει κάθε δυνατότητα συγκράτησης του νερού και επιταχύνει τη διάβρωση του εδάφους. Τι θα ήταν το χωριό μας χωρίς τα περιβόλια, τα αμπέλια και τις ελιές μας; Πού θα στηριχτεί η ζωή εδώ, αν δεν προστατεύσουμε αυτό το τοπίο;
Οι δρόμοι διαφυγής δεν είναι πολυτέλεια. Είναι ταυτόχρονα δρόμοι πυρασφάλειας, δρόμοι πρόσβασης των πυροσβεστικών δυνάμεων, δρόμοι ζωής.
Δεν μπορούμε να ζούμε κάθε χρόνο με τον ίδιο φόβο, χωρίς καμία ουσιαστική πρόνοια από την Πολιτεία.
Ζητάμε τα απολύτως απαραίτητα, που θα έπρεπε ήδη να έχουν γίνει:
• Κατασκευή δρόμου διαφυγής και πρόσβασης σε περιπτώσεις έκτακτης ανάγκης.
• Αντιπυρικές ζώνες γύρω από τον οικισμό και τα κτήματα.
• Καθαρισμό και φροντίδα της περιοχής για μείωση του κινδύνου πυρκαγιάς.
• Αναδάσωση με ανθεκτικά φυτά, για να μην μείνει η γη ξερή και απροστάτευτη.
• Εφαρμογή του υφιστάμενου νομοθετικού πλαισίου για την προστασία των καμένων εκτάσεων.
Ο χρόνος δεν είναι με το μέρος μας. Δεν ζητάμε χάρη, ζητάμε δικαίωμα στην ασφάλεια και στην επιβίωση.
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
