Μια αξέχαστη βραδιά στην πλάτσα της Κωμιακής με αναβίωση του Κλήδονα, άλματα πάνω από τη φωτιά, σατιρικά κοτσάκια, παραδοσιακούς μεζέδες και νησιώτικο γλέντι
Θυμάστε το υπέροχο τραγούδι των Μούτση- Ελευθερίου «Ανάβουνε φωτιές στις γειτονιές/ του άι Γιάννη απ’ όσα ξέρεις και μου λες…»; Μόνο που οι γειτονιές ήταν οι Ροδινές, η πλάτσα της Κωμιακής, που χθες το βράδυ κατακλύστηκε από ντόπιους και κατοίκους γειτονικών χωριών για το κάψιμο των Μάηδων. Και τι δεν είχε η γλυκιά και δροσερή βραδιά, που συνδύασε την παράδοση με τη σύγχρονη διασκέδαση. Έγινε μια ανάλυση του εθίμου και των συμβολισμών του από τον Βαγγέλη Κορρέ, αναβίωσή του με την προσφορά διαφόρων αντικειμένων από παρευρισκόμενους, που η επιστροφή τους στον δότη ή τη δότρια συνοδευόταν από κοτσάκια με τολμηρό, σατιρικό, υπαινικτικό και ελευθεριάζοντα στίχο, όπως απαιτεί το έθιμο. Κοτσάκια που απάγγελλε ο καθηγητής Νίκος Κορρές και σκόρπιζαν το γέλιο και την ευθυμία στους συμμετέχοντες.
Προηγήθηκε η άφιξη του κυρίου Κλήδονα, που ήλθε στην πλάτσα με άνεση από το Πνευματικό Κέντρο της Κωμιακής, καβάλα στο σαμάρι ενός γαϊδουριού, με τιμητική συνοδεία, όπως μετέφεραν κάποτε, που δεν υπήρχαν τα τροχήλατα οχήματα, τους επίσημους και άλλους επισκέπτες. Και αυτός, αγέρωχος, όχι μόνο απολάμβανε τις τιμές αμίλητος, αλλά δεν έδινε σημασία, αν προσβάλει τη δημόσια αιδώ με την άσεμνη εμφάνισή του. Ήταν ο πρώτος που αγκαλιά με δύο Κωμιακίτες πήδησε πάνω από τη φωτιά με ένα αξιοζήλευτο συγχρονισμό. Ύστερα κάθισε και απολάμβανε τη μουσική και τα τραγούδια, αδιαφορώντας, αν του δίνει πλέον κανείς σημασία.
Τη φωτιά του άι Γιάννη πέρασαν… αλματωδώς άνδρες και γυναίκες, νέοι και μεγάλοι, αγκαλιά πολλές φορές με μικρά παιδιά, που συναντούσαν ίσως πρώτη φορά το έθιμο και εγγραφόταν στη συνείδηση και τη ψυχή τους. Να μια μεταλαμπάδευση της παράδοσης και της κοινωνικής λειτουργίας της. Μετά την αναπαράσταση του εθίμου ακολούθησε το κέρασμα των παρευρισκόμενων με σουβλάκια, γραβιέρα και μπρούσκο κωμιακίτικο κρασί που σέρβιραν ο Νικηφόρος Χωριανόπουλος και Μάνος Καρούσης, ενώ πολλές και πολλοί εθελοντές τροφοδοτούσαν από τα μετόπισθεν την εκδήλωση και συνέβαλαν στην άρτια οργάνωση και επιτέλεσή της.
Το δυνατό και γλυκόπιοτο κωμιακίτικο κρασί έλυσε κάθε δισταγμό και φτέρωσε τα πόδια χορευτριών και χορευτών που ζωντάνεψαν την πλατεία, χορεύοντας παραδοσιακούς χορούς. Η μελωδική τσαμπούνα του Μιχάλη Αλιμπέρτη, το τουμπάκι της Γλυκερίας και το τραγούδι του Νίκου Κορρέ έδιναν του χορού να …πάει μέχρι τα ουράνια. Στην κονσόλα του ήχου ήταν ο Γιάννης Βιτζηλαίος, καλλιτέχνης.
Ήταν μια αξέχαστη βραδιά, από εκείνες που ζωντανεύουν παραδόσεις και μνήμες, φανερώνουν και σήμερα την απελευθερωτική τους δύναμη, τους κρυμμένους συμβολισμούς τους, τη χρησιμότητά τους στη σύνδεση με την παράδοση και την ενίσχυση της κοινότητας των αισθημάτων και της κοινωνίας των σχέσεων.
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
