Όσα είπε στο 2ο Πρόγραμμα και την εκπομπή «Namaste» για τη μνήμη, τη γυναικεία εμπειρία και την ευθύνη απέναντι στα κειμήλια
Στη σημασία της μνήμης, της γυναικείας εμπειρίας και της ευθύνης απέναντι στα οικογενειακά και συλλογικά μας κειμήλια αναφέρθηκε η Μαρία Πολυκρέτη, σε πρόσφατη ραδιοφωνική της συνέντευξη στο Δεύτερο Πρόγραμμα της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και στην εκπομπή «Namaste», με τη δημοσιογράφο Ιωάννα Νιαώτη.
Με αφετηρία ένα νυφικό ζακέτο του 1893, οικογενειακό της κειμήλιο από τη Νάξο, η Μαρία Πολυκρέτη μίλησε για τη διαδρομή ενός αντικειμένου που, όπως τόνισε, δεν λειτούργησε ποτέ ως «αντικείμενο βιτρίνας», αλλά ως ζωντανό κομμάτι της οικογενειακής ιστορίας.
Όπως ανέφερε στη συνέντευξή της, το συγκεκριμένο ζακέτο ανήκε στην προγιαγιά της και πέρασε στη γιαγιά, στη θεία και στις επόμενες γενιές, με τρόπο που επέτρεψε στο ίδιο το ένδυμα να παραμείνει στο παρόν, στην καθημερινή και κοινωνική ζωή της οικογένειας.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στη στιγμή που το φόρεσε η κόρη της, Ιουλιανή, το 2022, στην εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου, σημειώνοντας ότι τότε συνειδητοποίησε πιο έντονα πως το ζακέτο αποτελεί «ένα ζωντανό νήμα που ενώνει τέσσερις γενιές γυναικών».
Περιγράφοντας το ίδιο το ένδυμα, εξήγησε ότι πρόκειται για μαύρο μεταξωτό ύφασμα, το οποίο, με την πατίνα του χρόνου, έχει αποκτήσει βελούδινη υφή, ενώ το σχέδιό του παραπέμπει σε υψηλή ραπτική και δημιουργήθηκε από ανώνυμα γυναικεία χέρια.
Αναφερόμενη στην προέλευση του ενδύματος, σημείωσε ότι, σύμφωνα με εκτιμήσεις ειδικών, πρόκειται για αστικού τύπου σακάκι ευρωπαϊκής αισθητικής, γεγονός που γεννά ερωτήματα για τις επιρροές στη Νάξο της εποχής, επισημαίνοντας παράλληλα τον ρόλο που φαίνεται να είχε η βενετσιάνικη κοινότητα του νησιού στη διάδοση ενδυματολογικών προτύπων.
Η Μαρία Πολυκρέτη στάθηκε ιδιαίτερα στον τρόπο με τον οποίο αλλάζει το νόημα του ίδιου αντικειμένου από γενιά σε γενιά. Όπως ανέφερε χαρακτηριστικά, για την προγιαγιά της υπήρξε «ρούχο μετάβασης ρόλων», για τη γιαγιά «ρούχο ευθύνης και φροντίδας», ενώ για την ίδια αποτέλεσε «ρούχο τιμής».
Αναφερόμενη στο πώς βίωσε η ίδια τη μετατροπή ενός τόσο προσωπικού κειμηλίου σε αφορμή για μια δημόσια πολιτιστική δράση, υπογράμμισε ότι αισθάνεται συγκίνηση αλλά και ευθύνη, επισημαίνοντας πως το ουσιαστικό ερώτημα αφορά τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε απέναντι στα ίχνη ζωής του παρελθόντος και πώς τα νοηματοδοτούμε ώστε να διασφαλίζεται η συνέχειά τους.
Ιδιαίτερη μνεία έκανε και στο μήνυμα που θα ήθελε να μεταφερθεί στις νεότερες γενιές, τονίζοντας ότι η μνήμη δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται παθητικά ή ως βάρος, αλλά ως αφορμή για ερωτήματα, αναζήτηση και δημιουργικό μετασχηματισμό, ώστε να παραμένει ζωντανή.
Όπως ανέφερε, στόχος της ίδιας είναι η πολυφωνία των αναγνώσεων και των εκφραστικών τρόπων, μέσα από διαφορετικά υλικά και καλλιτεχνικές προσεγγίσεις, με επίκεντρο τη γυναικεία εμπειρία και τη χειροτεχνική πράξη, ώστε το παρελθόν να συνομιλεί ουσιαστικά με το παρόν.
Η συνέντευξη της Μαρίας Πολυκρέτη δόθηκε με αφορμή την εικαστική έκθεση «Rewoven – Η μνήμη υφαίνεται ξανά», η οποία παρουσιάζεται στη Νάξο το Σάββατο 14 Φεβρουαρίου 2026, στις 19:00, στο 1ο Γυμνάσιο Νάξου, από τον πολιτιστικό φορέα «Πολυκρίτη – Νάξος», με τη συμμετοχή επτά καλλιτέχνιδων και παράλληλη συζήτηση για τη μνήμη, τη χειροτεχνία και τον σύγχρονο σχεδιασμό.
Ακούστε τη συνέντευξη
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
