Πώς μια αθώα βόλτα για καφέ στη Χώρα έγινε ψυχανάλυση με θέα το λιμάνι και τρεις σακούλες γεμάτες ιστορίες
Η πρόθεση ήταν ξεκάθαρη: «Θα πάω μια βόλτα στη Χώρα να πιω έναν καφέ μόνη μου, να ξελαμπικάρω».
Απλό. Αθώο. Σχεδόν zen.
Μέχρι που βρέθηκα με:
° ένα ζευγάρι πέδιλα από το μαγαζί που λέω πάντα «μόνο να δω θα μπω»
° δύο μπακλαβαδάκια από τον φούρνο, «να τα πάρω για το σπίτι», είπα, και τα έφαγα στο παγκάκι
° μια σακούλα με κεράκια που μυρίζουν καρύδα, γιατί ονειρεύτηκα διακοπές, ενώ είμαι ήδη σε νησί
°και το κερασάκι: έναν εσωτερικό διάλογο τύπου «σε λιγες μερες γινομαι 39 (με μια φωνή μέσα μου να μου ψιθυρίζει: “πότε πρόλαβες;” και μια άλλη να απαντά “κι όμως, πρόλαβα πολλά.”)».
Η βόλτα που θα κρατούσε 20 λεπτά, κράτησε 2 ώρες. Ο καφές έγινε freddo και ψυχανάλυση μαζί. Η θέα προς το λιμάνι με έκανε να σκεφτώ όλα όσα δεν ήθελα να σκεφτώ.
Κι έτσι, έκανα αυτό που κάνω πάντα: Πήρα τον δρόμο προς τα μαγαζιά.
Πριν το καταλάβω, είχα στο χέρι 3 σακούλες και μια ψυχούλα λίγο πιο ήρεμη.
Αυτές οι βόλτες είναι η μικρή μου απόδραση. Όχι από τη Νάξο, την αγαπάω. Από τις σκέψεις μου.
Και αν με ρωτήσεις «μα καλά, γιατί αγόρασες άλλο ένα ζευγάρι πέδιλα;» θα σου πω: γιατί κάπως πρέπει να σταθώ στα πόδια μου.
Και καλό είναι, να είναι και όμορφα.
Χρύσα Σταύρου
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
