Μια προσωπική εξομολόγηση για τη ζωή στα 39, την αυτοαποδοχή και την αγάπη για τον εαυτό μας
39 λοιπόν. Η ηλικία που ξέρεις τι δεν θέλεις. Που σταματάς να απολογείσαι, να χωράς παντού, να κυνηγάς το «πρέπει». Που αρχίζεις να διαλέγεις ανθρώπους, στιγμές, εσένα!
Δεν είμαι παντρεμένη. Δεν είχα ποτέ καημό να βάλω νυφικό. Δεν είμαι μαμά. Είμαι όμως θεία και το ζω με όλη μου την ψυχή.
Δεν έχω τον τέλειο σύντροφο. Έχω όμως καρδιά που αγάπησε χωρίς δίχτυ ασφαλείας. Έχω ιστορίες αγάπης, ερωτικά δράματα, χαζά μηνύματα στις 2 το βράδυ, και φιλιά που άξιζαν όλα τα δάκρυα. Έχω κάνει φίλους ζωής. Έχω απομακρυνθεί από άλλους που κάποτε τους θεωρούσα οικογένεια. Και όσο κι αν πόνεσε, έμαθα ότι δεν χρειάζεται να κρατάς ό,τι σε βαραίνει. Ούτε σε ρούχα, ούτε σε σχέσεις.
Μεγαλώνοντας, έμαθα να με αγαπάω στ’ αλήθεια. Να με στηρίζω, να με συγχωρώ, να με αγκαλιάζω. Να μη στήνομαι στη γωνία του «γιατί δεν είμαι όπως οι άλλοι». Να κοιτάω τον καθρέφτη και να λέω «ωραία είσαι ρε Χρύσα, σε γουστάρω».
Είμαι η τύπισσα που εκεί που λέει «δεν αντέχω άλλο», αντέχει. Εκεί που πέφτει, σηκώνεται, βάζει λίγο άρωμα και συνεχίζει. Γελάει με την ψυχή της, κλαίει χωρίς να ντρέπεται, λέει την αλήθεια της ακόμα κι όταν δεν συμφέρει.
Δεν έχω όλα όσα ονειρεύτηκα. Αλλά έχω πράγματα που δεν ήξερα καν ότι χρειαζόμουν. Και ανθρώπους που με αγαπούν για όλα όσα είμαι, όχι για όσα «θα έπρεπε» να είμαι.
Χρόνια μου πολλά. Χωρίς πίεση. Χωρίς «πότε θα…». Χωρίς φίλτρα. Χωρίς σχέδια για το «τέλειο μέλλον».
Χρόνια μου απλά. Με αλάτι στο δέρμα και μάτια που γελάνε. Με βραδιές που δεν θα ανέβουν ποτέ σε στόρι, γιατί είναι πολύ δικές μου.
Χρύσα, 39. Και δεν θα το άλλαζα με τίποτα.
Και τελικά, δεν μετράνε τα χρόνια. Μετράει ποια γίνεσαι όσο περνούν.
Κι εγώ προσπαθώ να γίνομαι η γυναίκα που μαθαίνει να κρατά το φως της,
ακόμα κι όταν γύρω έχει συννεφιά.
Χρύσα Σταύρου
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
