Σκέψεις για την ομαδικότητα, την επιμονή και τη σιωπηλή δύναμη που μπορούμε να μάθουμε παρατηρώντας τα μυρμήγκια
Από μικρή με θυμάμαι να κάθομαι με τις ώρες στην αυλή και να παρατηρώ τα μυρμήγκια. Έκανα στην άκρη, ακουμπούσα τις παλάμες στο χώμα και τα παρακολουθούσα σαν να βλέπω σινεμά: ένα ψίχουλο να σέρνεται, δέκα μυρμήγκια να το κουβαλούν, άλλα είκοσι να χαράζουν διαδρομή. Και κανείς να μην φωνάζει. Κανείς να μην λέει “γιατί εγώ;”
Μεγάλωσα.
Άλλαξα.
Αλλά αυτά τα πλάσματα, τα τόσο μικρά και τόσο μεγαλειώδη, δεν σταμάτησα ποτέ να τα θαυμάζω.
Το μυρμήγκι δεν επιδεικνύεται. Δεν ψάχνει ρόλους, ούτε χειροκροτήματα.
Απλώς… δουλεύει.
Σιωπηλά. Συντονισμένα. Με σκοπό.
Σέρνει βάρη δεκαπλάσια του εαυτού του. Όχι γιατί του το επέβαλαν. Αλλά γιατί έτσι λειτουργεί ο κόσμος του: Με ευθύνη. Με τάξη. Με προσφορά.
Δεν βιάζεται, αλλά δεν σταματά ποτέ. Δεν αμφισβητεί το μονοπάτι, το περπατά. Δεν είναι μόνο του. Είναι πάντα “εμείς”.
Φτιάχνει δρόμους χωρίς χάρτη. Μεταφέρει ψίχουλα, χτίζει πολιτείες. Και δεν ζητά κανένα μπράβο.
Αν ήμασταν όλοι λίγο μυρμήγκια, ίσως να μην είχαμε ανάγκη ούτε φωνές, ούτε ρόλους, ούτε εξηγήσεις.
Θα φτιάχναμε έναν κόσμο όπου ο καθένας ξέρει τι έχει να κάνει και το κάνει, με καρδιά.
Ίσως τελικά να είμαστε πολύ πιο δυνατοί απ’ όσο νομίζουμε.
Ίσως, απλώς, να μην έχουμε μάθει να κουβαλάμε μαζί.
Ίσως τελικά το να θαυμάζεις ένα μυρμήγκι να λέει περισσότερα για σένα απ’ ό,τι για εκείνο.
Για την επιμονή που σε συγκινεί. Για την ομαδικότητα που ψάχνεις. Για την πίστη πως, όσο μικρός κι αν νιώθεις, έχεις λόγο να συνεχίζεις.
Κι αν με ρωτάς;
Ναι.
Ακόμα κάθομαι στην αυλή και τα παρατηρώ.
Απλώς τώρα, ξέρω γιατί.
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
