Μια συναυλία που με γύρισε στα 13 μου, στις κασέτες, στα κεράκια και στα εφηβικά δράματα που νόμιζα πως δεν θα τελειώσουν ποτέ
Ήμουν γύρω στα δεκατρία, στο δωμάτιό μου, με κλειστά φώτα και αναμμένα κεράκια, να βάζω μια κασέτα των Πυξ Λαξ (ναι, ναι, πρόλαβα και τις κασέτες) και να ακούω το «Μοναξιά μου όλα, μοναξιά μου τίποτα», να χάνω τον κόσμο γύρω μου και να αφήνομαι σε κάθε λέξη, να ζω το δράμα του έρωτα σε όλο του το μεγαλείο, το δράμα που μόνο στην εφηβεία πιστεύεις πως δεν θα τελειώσει ποτέ. Ούτε θυμάμαι πια το όνομά του, ούτε για ποιον έκλαιγα, θυμάμαι όμως το συναίσθημα, εκείνη την υπερβολή που τότε έμοιαζε όρκος ζωής.
Κι εκεί που νόμιζα ότι όλα αυτά είχαν μείνει στο συρτάρι των αναμνήσεων, ήρθαν οι Πυξ Λαξ στη Νάξο. Ξαφνικά ήμουν πάλι εκείνο το κορίτσι, μόνο που αυτή τη φορά βρισκόμουν ανάμεσα σε χιλιάδες κόσμο να τραγουδούν μαζί μου τους ίδιους στίχους. Όταν η φωνή του Μπάμπη ακούστηκε να λέει «Τι είναι αυτό που μας ενώνει, μας χωρίζει, μας πληγώνει; Είν’ ο χρόνος, που τελειώνει, και ξανά μένουμε μόνοι», κοίταξα γύρω μου και σκέφτηκα πως αυτό είναι το νόημα, η στιγμή που σε κάνει να νιώθεις πως ανήκεις σε μια μεγάλη αγκαλιά.
Και τότε ο Φίλιππος Πλιάτσικας τραγούδησε το «Για τις παλιές αγάπες μη μιλάς, στα πιο μεγάλα “θέλω” κάνουν πίσω» (με τον οποίο ήμουν τρελά ερωτευμένη μικρή), ξύπνησαν όλες οι παλιές πληγές, εκείνες που νόμιζα πως είχαν κλείσει, οι ιστορίες που άφησαν σημάδια, οι νύχτες που άκουγα ξανά και ξανά το «Γιατί έπαψες αγάπη να θυμίζεις» και ήμουν σίγουρη πως κάποιος το είχε γράψει μόνο για μένα.
Κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό της Νάξου κατάλαβα πως κάποια πράγματα δεν αλλάζουν, όσο κι αν μεγαλώσουμε, πάντα θα θυμόμαστε αυτά που μας έμαθαν να αγαπάμε, να πονάμε και να ελπίζουμε, γιατί όπως λένε κι εκείνοι «Ό,τι αξίζει πονάει κι είναι δύσκολο» ή μήπως όχι;
Υ.Γ.: Δεν μπόρεσα να βγάλω ούτε ένα βίντεο ή φωτογραφία, γιατί αποφάσισα να ζήσω τη στιγμή όπως τότε που απλώς άκουγα μουσική και ένιωθα. Γι’ αυτό ένα μεγάλο ευχαριστώ στην Κατερίνα Λεγάκη που κράτησε αυτές τις στιγμές για μένα.
