Μια προσωπική εξομολόγηση για τη δύναμη της ψυχικής υγείας, τη συγχώρεση και την αποδοχή μέσα από τη στήριξη της Καλλιάς
Αγαπημένη μου Καλλιά,
Πέρυσι τέτοια εποχή περνούσα μια από τις πιο δύσκολες φάσεις της ζωής μου. Ήμουν πληγωμένη, απογοητευμένη, φοβισμένη. Ένιωθα πως χανόμουν, και τότε σε βρήκα.
Με τον τόσο ανθρώπινο τρόπο σου, χωρίς να με κρίνεις, μου στάθηκες. Μου έδειξες τον δρόμο να αντικρίσω τον πραγματικό μου εαυτό, να φτάσω ως τον πυρήνα της ψυχής μου.
Με βοήθησες να παραδεχτώ ότι κάποιες φορές υπήρξα εγωίστρια, δεν αγαπούσα αρκετά τον εαυτό μου, κουβαλούσα θυμό. Μου έδωσες χώρο να μιλήσω με ειλικρίνεια για τα τραύματά μου, να αγκαλιάσω τη μικρή Χρύσα που πονούσε και ένιωθε ενοχές ενώ δεν έφταιγε.
Κατάλαβα μέσα από εσένα ότι σε πολλές ιστορίες δεν ήμουν μόνο θύμα αλλά και θύτης. Φέρθηκα άδικα σε μένα και σε άλλους. Κι όμως, με έμαθες να συγχωρώ, να μαλακώνω, να προχωράω.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που μου έδειξες ότι η ψυχική υγεία δεν είναι προνόμιο για λίγους, αλλά δικαίωμα για όλους. Εκεί κατάλαβα πόσο αληθινή είσαι.
Σήμερα, έναν χρόνο μετά, νιώθω πιο δυνατή. Οι πληγές δεν χάθηκαν, μα έμαθα να τις κοιτάζω σαν σημάδια που μιλούν για το ταξίδι μου, χωρίς φόβο, με αποδοχή. Γιατί με βοήθησες να σταθώ, να με αγαπήσω, να βρω τη δύναμή μου.
Σ’ ευχαριστώ, Καλλιά, από καρδιάς, για όλα.
Με ευγνωμοσύνη,
Χρύσα Σταύρου
Μια φράση σου που κρατάω και λέω κάθε μέρα στον εαυτό μου: «Χρύσα, δεν είσαι τα τραύματά σου»
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
