Στο Χαλκί της Νάξου, το La Dolce Vita σε κερδίζει με χαμόγελα, σπιτικές πίτες, θεϊκά γλυκά και τη …θέρμη μιας οικογενειακής αγκαλιάς
Στη Νάξο αγαπώ να χάνομαι στα χωριά της, γιατί πάντα κάτι απρόσμενο θα βρω. Αυτή τη φορά η βόλτα στο Χαλκί με έφερε μπροστά στο La Dolce Vita, και κατάλαβα πως η «γλυκιά ζωή» καμιά φορά είναι τόσο απλή όσο ένα χαμόγελο κι ένα γλυκό.
Τριγυρνούσα στα στενά του Χαλκείου, γεμάτα κόσμο, φωνές και γέλια, κι όμως κρατούν ακόμα εκείνη τη γραφικότητα που σε κάνει να θες να χαθείς μέσα τους. Περπατώντας στα γραφικά σοκάκια άκουσα jazz να παίζει, προχώρησα λίγο πιο κάτω και βρέθηκα μπροστά σε ένα μικρό μαγαζί με καρέκλες απλωμένες στο στενό, μπουκαμβίλια να το σκεπάζει και πέταλα σκορπισμένα στο πλακόστρωτο. Ο τοίχος σε ζεστή απόχρωση, γλάστρες με λουλούδια στα παράθυρα και η πόρτα ανοιχτή, σαν να σε καλεί να μπεις. Από την πρώτη στιγμή καταλάβαινες πως εδώ όλα γίνονται οικογενειακά, με μεράκι.
Με πλησίασε η Ρίτα, ένα πρόσωπο οικείο, με εκείνο το χαμόγελο που σε κάνει να νιώθεις άνετα από το πρώτο λεπτό. «Τι θα θέλατε;» με ρωτάει. Εκείνη τη στιγμή λαχταρούσα κάτι αλμυρό, μου πρότεινε την κοτόπιτα και φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να πω όχι σε τέτοιο πειρασμό.
Δεν απογοητεύτηκα, ήταν χρυσαφένια, τραγανή απ’ έξω και γεμάτη νοστιμιά μέσα. Και επειδή σέβομαι τον εαυτό μου, μετά το αλμυρό έρχεται πάντα το γλυκό.
Μπαίνω μέσα και κοντοστέκομαι στη βιτρίνα. Πορτοκαλόπιτα, λεμονόπιτα, cheesecake, εκμέκ, όλα σε κοιτούσαν προκλητικά, κι εγώ το μόνο που ήθελα ήταν να βουτήξω ένα κουτάλι και να τα δοκιμάσω όλα.
Εκείνη τη στιγμή μπήκε ο Γιάννης με ένα καλάθι φρέσκα αυγά. Ο Γιάννης είναι ο ιδιοκτήτης, που μαζί με την οικογένειά του και τον Στέλιο, τον φίλο και συνιδιοκτήτη, κρατάνε ζωντανό αυτό το μαγαζί. Μου τον σύστησαν και ένιωσα αμέσως τη ζεστασιά που βγάζουν οι άνθρωποι που αγαπούν αυτό που κάνουν.
Εκεί γνώρισα και την Ειρήνη, την αδερφή του Γιάννη και της Ρίτας, που με τα χέρια της φτιάχνει όλα αυτά τα γλυκά και τις πίτες. «Άλλη φορά να πάρεις και τυρόπιτα, θα με θυμηθείς» μου είπε χαμογελώντας, και κατάλαβα πώς εδώ πάντα θα υπάρχει κάτι για να με κάνει να ξαναγυρίσω.
Στο τέλος κατέληξα στο γαλακτομπούρεκο, εκεί έμαθα πως το φτιάχνουν με το φρέσκο γάλα του κυρ-Στέλιου, του πατέρα της οικογένειας, μια μπουκιά μόνο και κατάλαβα γιατί όλοι μιλάνε γι’ αυτό.
Φεύγοντας, έψαξα το όνομα του μαγαζιού για να το βρω στο instagram και να το στείλω στις φίλες μου, La Dolce Vita, και σκέφτηκα, αν αυτή δεν είναι η γλυκιά ζωή, τότε ποια είναι;
Χρύσα Σταύρου
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
