Μια προσωπική κατάθεση για τη Μαρία Ελευθερίου και το δημιουργικό της γραφείο «Επέστρεφε» – εκεί όπου η τέχνη συναντά την επαγγελματική αρτιότητα
Δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω αυτό το κείμενο. Γιατί δεν γράφω για μια απλή γνωριμία. Ούτε για μια «καλή φίλη».
Γράφω για έναν άνθρωπο που έχει υπάρξει καταφύγιο. Που έχουμε περάσει μαζί καλοκαίρια και χειμώνες, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Υπήρξαν περίοδοι που δεν μιλούσαμε. Όχι επειδή έλειψε η αγάπη, αλλά γιατί καμιά φορά η ζωή κάνει μια παύση, σε ξεμακραίνει λίγο για να σου δείξει πόσο λείπει κάποιος. Και όταν ξαναβρεθήκαμε, ήταν σαν να μην πέρασε ούτε μέρα.
Αλλά δεν θέλω να γράψω μόνο για τη φιλία μας. Θέλω να γράψω και για κάτι άλλο που με συγκινεί βαθιά σ’ εκείνη, τη δουλειά της.
Η Μαρία είναι γραφίστρια. Και όχι απλώς «καλή γραφίστρια». Είναι απ’ τους ανθρώπους που δεν σχεδιάζουν μόνο κάτι όμορφο. Δημιουργούν ατμόσφαιρα, ταυτότητα, αίσθηση. Πίσω από κάθε project της, νιώθεις μια αισθητική που δεν είναι μόνο μοντέρνα, αλλά και βαθιά. Είναι διακριτική αλλά και δυνατή. Δεν κάνει θόρυβο, αλλά σε κερδίζει αμέσως.
Έχω συνεργαστεί μαζί της. Έχω δει πώς δουλεύει, πώς σκέφτεται. Δεν την προτείνω επειδή είναι φίλη μου, δεν το κάνω ποτέ αυτό. Την προτείνω γιατί το αξίζει. Γιατί έχει μάτι, γούστο και επαγγελματισμό. Γιατί καταφέρνει πάντα να σου δώσει κάτι που τελικά είναι καλύτερο από αυτό που φαντάστηκες.
Βλέπεις προσοχή στη λεπτομέρεια, όλα στο σωστό σημείο, γιατί δεν αφήνει τίποτα στην τύχη. Και είτε πρόκειται για χαρτί, είτε για ψηφιακή δημιουργία, είτε για κάτι ανάμεσα, το κάθε μέσο γίνεται ευκαιρία για δημιουργική έκφραση. Ακόμα και αν δουλεύει σε ανεξάρτητα projects, η Μαρία αφήνει το αποτύπωμά της με την ίδια προσοχή και έμπνευση.
Το δημιουργικό της γραφείο λέγεται «Επέστρεφε». Και μόνο το όνομα, λέει μια ιστορία…
Είναι εμπνευσμένο από το αγαπημένο ποίημα του πατέρα της, από εκείνον τον Καβάφη που ήξερε να βάζει σε λέξεις όσα δεν χωράει εύκολα η ψυχή. Δεν είναι τυχαίο. Γιατί όταν χάνεις έναν πατέρα σου νωρίς, όταν τον αποχαιρετάς χωρίς να έχει γεράσει, μένει μια ανάγκη επιστροφής. Μια σιωπηλή ελπίδα ότι κάτι από εκείνον έχει μείνει πίσω. Στο βλέμμα σου, στη δουλειά σου, στις επιλογές σου.
Ίσως κι αυτό να μας έδεσε πιο πολύ με τη Μαρία. Το ότι και οι δυο κουβαλάμε μέσα μας εκείνη τη μοναξιά που αφήνει πίσω του ο πατέρας όταν φεύγει νωρίς. Και η ίδια ανάγκη να τον τιμάμε με κάτι όμορφο, κάτι δημιουργικό, κάτι που αν το έβλεπε, θα χαμογελούσε.
«Επέστρεφε συχνά και παίρνε με
αγαπημένη αίσθησις, επέστρεφε και παίρνε με
όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη…».
Έτσι είναι και η Μαρία Ελευθερίου. Μια γυναίκα που με το έργο της ξυπνά αισθήσεις.
Το «Επέστρεφε» δεν αποτελεί μόνο ένα γραφείο οπτικής επικοινωνίας. Είναι ένα μικρό εργαστήριο αισθητικής, όπου κάθε γραμμή, κάθε χρώμα, κάθε σχέδιο είναι αποτέλεσμα πάθους. Δεν σχεδιάζει μόνο, αντιμετωπίζει κάθε project ως κάτι πολύ προσωπικό. Δημιουργεί ταυτότητα, αφήνει ένα ίχνος που μιλά, σιωπηλά και παράλληλα δυνατά.
Αν με ρωτήσεις γιατί τη θαυμάζω, δεν είναι μόνο για τη δουλειά της. Είναι για το πώς καταφέρνει να είναι καλλιτέχνιδα, επαγγελματίας και άνθρωπος ταυτόχρονα. Και ναι, τη θαυμάζω και την αγαπώ πολύ.
Αν θέλεις κάτι όμορφο, με ουσία και στυλ, τότε μάθε αυτό το όνομα
Μαρία Ελευθερίου | Δημιουργικό γραφείο «Επέστρεφε».
Χρύσα Σταύρου
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
