Ένα συγκινητικό γράμμα μιας κόρης στον πατέρα της που «έφυγε» νωρίς, με λόγια γεμάτα μνήμη, αγάπη και δύναμη
Λένε πως ο πόνος όταν μοιράζεται γίνεται πιο γλυκός. Γι’ αυτό σήμερα αποφάσισα να μοιραστώ ένα γράμμα στον μπαμπά μου, που έφυγε στις 11 Σεπτεμβρίου του 2018.
Αγαπημένε μου μπαμπά,
Από μικρή πάντα αναζητούσα το «μπράβο» σου. Να δω στα μάτια σου τον θαυμασμό, να ακούσω μια κουβέντα που θα μου έδειχνε πως ήσουν περήφανος για μένα. Δεν ήσουν ο άνθρωπος που θα με γέμιζες με αγκαλιές και τρυφερά λόγια, αυτά μου έλειψαν πολλές φορές. Μα βρήκα τον τρόπο να καταλάβω την αγάπη σου αλλιώς.
Δεν ήξερες να λες «σ’ αγαπώ», αλλά ήξερες να διανύεις χιλιόμετρα μόνο και μόνο για να μου φέρεις ένα γλυκό από τη γιορτή σου, επειδή εγώ είχα εξεταστική στη σχολή και δεν μπορούσα να είμαι κοντά σου. Μέσα σε αυτές τις μικρές κινήσεις κρυβόταν όλη σου η αγάπη, κι ας μην την έλεγες ποτέ με κουβέντες.
Ώσπου ήρθε το Πάσχα του 2018, όταν όλα άρχισαν να αλλάζουν. Είχα ανέβει στο χωριό για λίγες μέρες κι εκεί μάθαμε πως οι εξετάσεις σου έφεραν άσχημα νέα. Η μαμά προσπαθούσε να με καθησυχάσει, μα μέσα μου ήξερα. Ένα σφίξιμο στην καρδιά δεν με άφηνε να χαρώ, σαν να μου ψιθύριζε πως κάτι τελειώνει. Θυμάμαι να την κοιτάζω στα μάτια και να τη ρωτάω, «ο μπαμπάς θα πεθάνει, ε;»
Κι όταν ήρθε η ώρα να φύγω για τη Νάξο, ήρθες να με αποχαιρετήσεις. Εκεί, πριν μπω στο πλοίο, με κράτησες σφιχτά, σαν να ήθελες να μου πεις όλα τα «σ’ αγαπώ» που κράτησες μέσα σου. Εκείνη η αγκαλιά έμεινε μέσα μου σαν το πιο αληθινό σου «σ’ αγαπώ».
Δεν ήξερα τότε ότι θα ήταν η τελευταία μας. Λίγο μετά άρχισε το μαρτύριο. Μια να πιστεύω στο θαύμα, μια να νιώθω πως θα σε χάσω. Μιλούσα με γιατρούς και η φωνή τους έσβηνε κάθε φως. Κι εγώ ξαναγαντζωνόμουν από μια μικρή πιθανότητα, μόνο για να τη δω να χάνεται. Ήταν σαν κύμα που με τραβούσε πότε μπροστά και πότε πίσω, από την ελπίδα στην απόγνωση, από την άρνηση στη βεβαιότητα.
Ήταν το χειρότερό μου καλοκαίρι. Οι μέρες περνούσαν χωρίς να τις μετράω και όλα έμοιαζαν θολά. Το ημερολόγιο έδειχνε 6 Αυγούστου όταν με πήρε η μαμά να μου πει «χρόνια πολλά». Κι εσύ, μπαμπά, δεν μπόρεσες ούτε να μιλήσεις. Η αρρώστια σε είχε γονατίσει τόσο, που ακόμη και μια απλή ευχή ήταν αδύνατη. Εκείνα τα γενέθλια έμειναν χαραγμένα μέσα μου ως τα πιο σκληρά και τα πιο πικρά.
Από τότε ζούσα με τον φόβο κάθε τηλεφώνου. Κάθε χτύπος έκανε την καρδιά μου να βουλιάζει, γιατί δεν ήξερα αν θα είναι το τηλεφώνημα που θα μου έπαιρνε τον κόσμο. Κι όσο μπαινόβγαινες στα νοσοκομεία, δεν ήθελες να με βλέπεις. Δεν άντεχες να σε αντικρίζω αδύναμο, για σένα ήμουν πάντα το μικρό σου κορίτσι. Έτσι έμενα μακριά, κρεμασμένη από τις λέξεις της μαμάς.
Ώσπου ήρθε το πρωινό της 11ης Σεπτεμβρίου. Το τηλέφωνο χτύπησε και η φωνή της μαμάς ράγισε. «Ο μπαμπάς έφυγε». Ένιωσα να παγώνω ολόκληρη. Εκείνο το βράδυ δεν έκλαψα, έλεγα ακόμη και ανέκδοτα, σαν να μην είχε συμβεί σε μένα. Δεν ήρθα στην κηδεία σου. Δεν ήθελα, και μέσα μου ξέρω πως ούτε κι εσύ θα το ήθελες. Δεν ήθελα να σε θυμάμαι όπως σε είχε κάνει το τέρας της αρρώστιας. Ήσουν μόλις 56 χρόνων, ρε γαμώτο. Ήθελα να σε θυμάμαι αλλιώς, δυνατό, όπως ήσουν πραγματικά.
Τους μήνες που ακολούθησαν ήμουν σαν σκιά, άλλοτε άυπνη, άλλοτε κοιμόμουν ώρες για να σε βρίσκω στα όνειρά μου.
Η απώλειά σου ήταν σαν να με πέταξαν ξαφνικά στον κόσμο των μεγάλων. Ξαφνικά δεν είχα τον βράχο μου, κι όμως έπρεπε να σταθώ όρθια. Έμαθα να αγαπώ τον εαυτό μου περισσότερο, να κλείνω πόρτες που δεν άξιζαν. Όταν έχεις γνωρίσει τον απόλυτο πόνο, όλα τα άλλα πληγώνουν, αλλά δεν σε λυγίζουν.
Πολλές φορές μου λείπεις, στις χαρές μου που θα ήθελα να σε δω να χαμογελάς και στις λύπες μου που θα ήθελα την παρουσία σου για να νιώσω πιο δυνατή. Δεν πρόλαβες να γνωρίσεις τη μικρή Χριστίνα ούτε την μπέμπα. Είμαι σίγουρη πως θα ήσουν ο πιο τρυφερός, ο πιο δοτικός παππούς.
Ως πατέρας δεν ήσουν πάντα εύκολος, όμως τα καλά σου έμειναν χαραγμένα μέσα μου. Λένε πως οι γυναίκες ψάχνουν πάντα έναν σύντροφο που να τους θυμίζει τον πατέρα τους. Κι αν αυτό ισχύει, τότε εσύ έβαλες τον πήχη πολύ ψηλά, γιατί είχες αρετές που δύσκολα χωράνε σε έναν άνθρωπο.
Μπαμπά, θέλω να ξέρεις πως σε έχω μέσα μου χωρίς θυμό για όλες εκείνες τις φορές που με πλήγωσες άθελά σου. Σε αγαπώ.
Η κόρη σου,
Χρύσα
Να αγαπάτε δυνατά, να αγκαλιάζετε σφιχτά τους ανθρώπους σας. Στο τέλος, αυτά μένουν.
Χρύσα Σταύρου
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
