Όταν λες «όχι» σε ό,τι σε πληγώνει, λες «ναι» στην αξία σου και στη δύναμη της αυτοαγάπης
Θυμάσαι τότε που δεχόσουν τα πάντα; Μια λέξη που σε πλήγωνε, μια αδιαφορία που πονούσε, μια σιωπή που φώναζε περισσότερο από χίλιες κουβέντες. Έλεγες «δεν πειράζει», γιατί ήθελες απλώς να μη χάσεις ανθρώπους που νόμιζες πως ήταν ο κόσμος σου.
Μόνο που, χωρίς να το καταλάβεις, έχανες τον δικό σου κόσμο. Έχανες εσένα. Την ψυχή σου που κουραζόταν να αντέχει, την καρδιά σου που μάτωνε αθόρυβα, το βλέμμα σου που έσβηνε λίγο λίγο.
Και ξαφνικά, μια μέρα, ξύπνησες. Είδες πως η μεγαλύτερη απώλεια δεν είναι να φύγουν οι άλλοι, αλλά να χαθείς εσύ από τον ίδιο σου τον εαυτό.
Κι έτσι άρχισες να βάζεις όρια. Όχι για να διώξεις, αλλά για να σώσεις. Για να μείνεις όρθια, για να μη χρειαστεί ποτέ ξανά να ζητιανέψεις αγάπη, προσοχή ή σεβασμό. Για να θυμίσεις πρώτα σε σένα ότι αξίζεις.
Τα όρια δεν είναι τοίχοι. Είναι αγκαλιές που κρατούν μέσα τους ό,τι έχει αξία, κι αφήνουν έξω ό,τι σε πληγώνει. Είναι η πιο δυνατή πράξη αυτοαγάπης, η πιο γενναία απόφαση.
Γιατί στο τέλος της μέρας, εκείνο που έχει σημασία δεν είναι ποιον κράτησες στη ζωή σου. Είναι αν κράτησες εσένα.
Χρύσα Σταύρου
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
