Ένα αφιέρωμα της «Καθημερινής» στον σπουδαίο Ναξιώτη βιρτουόζο του βιολιού, με διεθνή πορεία και ξεχωριστό αποτύπωμα στην ελληνική μουσική
Θυμάμαι τη Γιώτα Λύδια να μου μιλά, για τις ανάγκες της βιογραφίας της που υπέγραψα ως συγγραφέας, με λόγια αγάπης και θαυμασμού για τον Νίκο Χατζόπουλο. Μου έλεγε πως ο τρόπος του στο βιολί δονούσε τις αισθήσεις της, ράγιζε την καρδιά, χάραζε την ψυχή της.
Και όταν τα δηλώνει αυτά μια θρυλική ερμηνεύτρια που συνεργάστηκε με «θεούς» του οργάνου, όπως ο Γιώργος Κόρος και ο Λευτέρης Ζέρβας, νομίζω πως κάθε σχόλιο περιττεύει.
Αλλά και με όποιον τρανό κι αν κουβεντιάσετε για την περίπτωση του Νίκου Χατζόπουλου, ανάλογες τοποθετήσεις θα ακούσετε.
Ο ευλογημένος Ναξιώτης καλλιτέχνης, με τη μουσική να κυλάει στη φλέβα του, από παιδάκι διδάχθηκε τα ιερά και όσια του βιολιού από τον σπουδαίο συντοπίτη του Γιώργο Μαργιολά.
Σπούδασε τα μυστικά της τέχνης του στο «Ελληνικό Ωδείο» και στο «Απολλώνιο Ωδείο» και με την έγκριση του Σίμωνα Καρρά πέρασε επισήμως στο παραδοσιακό «τμήμα» της ελληνικής ραδιοφωνίας.
Στην πρώτη κιόλας εφηβεία του στεκόταν με αξιώσεις στο πατάρι, διαθέτοντας μεστότητα αλλά και πλατιά γκάμα ρεπερτορίου.
Ο Χατζόπουλος μπορούσε, και μπορεί, να παίξει τους πάντες και τα πάντα με δική του προσωπικότητα και χαρακτήρα.
Οπως ενδεικτικά ανέφερε ο ίδιος το 2017 εξηγώντας τη «διακριτική» του στάση στα καθιερωμένα μουσικά πράγματα:
«Ανήκω στη γενιά των μουσικών – σολιστών που έχουμε την παραξενιά και την απαίτηση, ας πούμε, να τραγουδάει καλά ο τραγουδιστής ή η τραγουδίστρια. Ακούγεται εγωιστικό αυτό, αλλά πίστεψέ με, όταν δίπλα σου έχει τραγουδήσει λαϊκό τραγούδι ένας Καζαντζίδης, Περπινιάδης, Διονυσίου, Νταλάρας, Βοσκόπουλος, Πάριος, Γιώτα Λύδια, Γκρέυ, Γλυκερία, Πίτσα Παπαδοπούλου και πολλοί άλλοι, δημοτικό τραγούδι ένας Καρναβάς, Σκαφίδας, Κωνσταντίνου, Κολλητήρη, Βαρσαμάς και πολλοί άλλοι… είναι σίγουρο πως δεν αντέχεις τις ψευτοφωνούλες που κυριαρχούν σήμερα… Οπότε απέχεις για τον απλούστατο, άλλα προφανέστατο λόγο! Επέλεξα λοιπόν να κάνω δικές μου εμφανίσεις και πράγματα, για να είμαι και τίμιος πρώτα στον εαυτό μου και μετά στον κόσμο που απευθύνομαι. Σαφώς βέβαια με κάποιες εξαιρέσεις».¹
Νωρίτερα όμως ο Χατζόπουλος είχε σμίξει και άλλους ντόπιους –ο καθένας στην «κατηγορία» του– πρωτομάστορες (Χρήστος Νικολόπουλος, Θάνος Μικρούτσικος Χάρις Αλεξίου, Αντώνης Βαρδής, Βαγγέλης Κονιτόπουλος), καθώς και διεθνείς αστέρες σαν τους Al di Meola, Milva, Yanni, Phill Collins, City και όχι μόνο.
Αλλωστε μιλάμε για έναν μουσικό που κυριολεκτικά έχει εμφανιστεί σε όλα τα μήκη και πλάτη της Γης, από τα μεγαλύτερα θέατρα μέχρι τους πιο πρωτοποριακούς και ψαγμένους χώρους.
Ισχυρά διαβατήρια τα άλμπουμ που κατέθεσε ως Nicos, και τα οποία ξεχώρισαν και αγαπήθηκαν στο παγκόσμιο μουσικό γίγνεσθαι. Cosmos (1998), Zephyros (1999) με το βιολί του Χατζόπουλου να «κεντά» κινηματογραφικές στιγμές του Μίκη Θεοδωράκη, Mediterraneo (2001), Archipelago (2006).
Η ευρηματικότητα και η φαντασία των Νίκου Χατζόπουλου αποτυπώθηκαν ακόμη σε μουσικές δημιουργίες του για ντοκιμαντέρ και ταινίες μικρού μήκους, ενώ η διαρκής αναζήτησή του για νέους εκφραστικούς κώδικες τον οδήγησε στον σχεδιασμό του οκτάχορδου βιολιού αλλά και στη σύσταση προσωπικών φορέων έκδοσης έργων του.
Είμαι ευτυχής που έχω γνωρίσει, και κυρίως έχω ακούσει «ζωντανά», τον Νίκο Χατζόπουλο. Αίσθημα ακριβό, δεξιοτεχνία ουσίας, γιορτές αληθινές, εμπειρίες αξέχαστες, μοναδικές.
Κώστας Μπαλαχούτης | kathimerini.gr
Πηγή φώτο: www.topoikaitropoi.gr
