Πάρος: «Κόρες» στη Μάρπησσα – Τέσσερις καλλιτέχνιδες αφηγούνται θηλυκές ιστορίες

Η εικαστική έκθεση «ΒΕΡΑΕΛΙΑΚΩΝΣΤΑΝΤΖΑΦΡΑΝΚΛΗ*» παρουσιάζεται στις 28, 29 και 30 Αυγούστου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Διαδρομές στη Μάρπησσα» με ελεύθερη είσοδο

Με επίκεντρο τη θηλυκότητα, τη μνήμη, την ταυτότητα και τις ιστορίες των γυναικών της Μάρπησσας, η εικαστική έκθεση «ΒΕΡΑΕΛΙΑΚΩΝΣΤΑΝΤΖΑΦΡΑΝΚΛΗ*» έρχεται στην Πάρο στις 28, 29 και 30 Αυγούστου 2026, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ «Διαδρομές στη Μάρπησσα» και της φετινής θεματικής «Κόρες».

Εικαστική έκθεση στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Διαδρομές στη Μάρπησσα «Κόρες»

Μάρπησσα, Πάρος 28, 29, 30 Αυγούστου 2026

Συμμετέχουν Έλια Καλογιάννη, Κωνστάντζα Καψάλη, Franck-Lee Alli-Tis aka Β Στυλιανίδου, Βέρα Χοτζόγλου.

Επιμέλεια: Δέσποινα Ζευκιλή

«Την ώρα που περιμένεις κάτι ν’ αποδείξω, σφίγγω πάνω μου το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό. Είμαι ό,τι θέλω εγώ. Παλιά θα έπεφτα εύκολα στην παγίδα σου, θα προσπαθούσα, θα μάτωνα. Τώρα κουβαλάω εκρηκτικά για τις κοινωνικές κατασκευές. Με προσεγγίζει ένας τύπος, αναγνωρίζω στο πρόσωπό του κάποιον παλιό γνωστό. “Άλλαξες”, αυτός. “Λέγε με Διήγημα”, εγώ.»

Γεωργία Τεμπρίδου, διήγημας, εκδ. Ακυβέρνητες Πολιτείες, 2023.

Γυναίκες διαφορετικών ηλικιών παίζουν μια παρτίδα κουμ καν με έναν άνδρα στο ΚΑΠΗ της Μάρπησσας διεκδικώντας το δικαίωμα στην ανεμελιά, γυναίκες διαφορετικών ηλικιών γράφουν μαζί και ερμηνεύουν ένα έργο για μια νέα συλλογικότητα υβριδικών σωμάτων – cyborg που γεννιέται στο νησί μετά την καταιγίδα (του τουρισμού;), μια νέα κτηνοτρόφος αρμέγει τις κατσίκες της, μια ηλικιωμένη θυμάται τα παιδικά της χρόνια, τότε που οι γυναίκες κάθε Κυριακή έβγαζαν τραπέζια από τα σπίτια τους και τα έστηναν στον δρόμο, μετατρέποντάς τον σε κοινό χώρο φαγητού και συνύπαρξης. Τι θα φέρει η βροχή από γάλα και τι τα βρόχινα σώματα; Τι συζητάνε στο τραπέζι του ΚΑΠΗ και τι σε αυτό που βγαίνει στην πλατεία;

Η Μάρπησσα είναι γένους θηλυκού;

Ανατρέχοντας στα έργα που δημιουργήθηκαν με την πάροδο των χρόνων στο πλαίσιο των εικαστικών εκθέσεων του φεστιβάλ «Διαδρομές στη Μάρπησσα», διαπιστώνει κανείς ότι η παρουσία των γυναικών του χωριού είναι κυρίαρχη. Άλλοτε βιωματικά, μέσα από τη συνεργασία των καλλιτεχνών με συλλόγους και ομάδες γυναικών, και άλλοτε μέσα από την αναδρομή σε μορφές, συνήθειες και πρόσωπα του παρελθόντος ή ακόμη και του μύθου.

«Μια όψη βλοσυρή με μπόλικο ματόκλαδο και δυο σημάδια φουσκωτά, στηθούρια δίχως άλλο, κι η στάση μ’ ένα το χέρι πλαϊνά, λένε το σχέδιο γι’ αντρογυναίκα. Αλλά τι γούστο κάνεις με τη θωριά της…» διαβάζουμε στην περιγραφή ενός από τα τάματα που έχει καταγράψει ο λαογράφος Ζαχαρίας Στέλλας στο βιβλίο του «Πάρος ζουγραφιές ατσούμπαλες» (1975).

Συνομιλώντας με το φετινό θέμα του φεστιβάλ που έχει τίτλο «Κόρες» η εικαστική έκθεση «ΒΕΡΑΕΛΙΑΚΩΝΣΤΑΝΤΖΑΦΡΑΝΚΛΗ*» αναζητά θηλυκές ιστορίες που μας εμπνέουν, σχέσεις που μας βοηθούν να βγούμε από τα κουτάκια που μας καταπιέζουν («αγοράκι ή κοριτσάκι;»), να κοιτάξουμε το τραύμα και το θαύμα, να ανακατέψουμε και να ξαναμοιράσουμε τις λέξεις, να σφίξουμε πάνω μας το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό. Πραγματοποιώντας επιτόπια έρευνα στο νησί, συνομιλώντας με τις κατοίκους του, αναζητώντας διαγενεακές, πληθυντικές συγγένειες που, ακόμη κι όταν προκαλούν αναταράξεις, δρουν επουλωτικά, συμφιλιωτικά, ενδυναμωτικά, οι εικαστικές καλλιτέχνες, τα εικαστικοί καλλιτεχνά, οι εικαστικοί καλλιτέχνιδες, τα ΒΕΡΑΕΛΙΑΚΩΝΣΤΑΝΤΖΑΦΡΑΝΚΛΗ* κουβαλούν «εκρηκτικά για τις κοινωνικές κατασκευές» και υλικά, μαλακά ή σκληρά, για τις συν-αισθηματικές κατασκευές, αυτές που χτίζουμε για να κατοικούμε με ασφάλεια, αποδοχή και ελευθερία, για να μπορούμε να υπάρχουμε.

*Ο τίτλος της έκθεσης κάνει μια αναφορά στο ποίημα της Γλυκερίας Μπασδέκη «ΝΑΝΑΤΖΕΝΗΦΡΙΝΤΑΕΡΣΗΜΑΡΙΑΒΕΡΟΝΙΚΗ».

Τα έργα 

Κωνστάντζα Καψάλη, κουμ καν, 2026, Single channel video, HD, stereo.

Ένα απόγευμα στο ΚΑΠΗ της Μάρπησσας, τρεις γυναίκες και ένας άνδρας διαφορετικών ηλικιών παίζουν μια παρτίδα κουμ καν. Η ταινία ακολουθεί το παιχνίδι, τις χειρονομίες και τις καθημερινές συζητήσεις που το πλαισιώνουν, διερευνώντας κατά πόσο μπορούμε να δούμε τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας μέσα από το πρίσμα της ανεμελιάς, του χιούμορ και της επιθυμίας.

Bέρα Χοτζόγλου, Ένα τραπέζι κάτω από τον έναστρο ουρανό, 2026, εγκατάσταση

Η εγκατάσταση βασίζεται στην προφορική μαρτυρία της Μ. κατοίκου  Μάρπησσας και την ανάμνηση των παιδικών της χρόνων, όταν οι γυναίκες έβγαζαν κάθε Κυριακή τα τραπέζια από τα σπίτια τους και τα έστηναν στον δρόμο, δημιουργώντας έναν κοινό χώρο για το γεύμα, τη συνομιλία και τη συνύπαρξη. Το έργο εστιάζει σε αυτή τη μικρή, επαναλαμβανόμενη χειρονομία ως μια πράξη συνάντησης, συναναστροφής και κοινωνικοποίησης των γυναικών. Η μεταφορά του τραπεζιού από τον ιδιωτικό, στον δημόσιο χώρο είναι μια μεταμορφωτική κίνηση, όπου ο δρόμος γίνεται αυλή, η γειτονιά κοινότητα και το προσωπικό συλλογικό. Το έργο δημιουργεί έναν χώρο ακρόασης και ανάκλησης με κεντρικό στοιχείο της εγκατάστασης μια ηχητική σύνθεση βασισμένη στην προφορική αφήγηση της Μ.

Έλια Καλογιάννη, Γαλακτοφόρες, 2026, βίντεο εγκατάσταση

Το έργο εξετάζει την πρακτική του αρμέγματος ως τόπο συνάντησης διαφορετικών μορφών θηλυκότητας, αναπαραγωγικής εργασίας και διαειδικών σχέσεων. Γυρισμένο στο οικογενειακό τυροκομείο «Πάριον» στη Μάρπησσα, το βίντεο καταγράφει μια νέα γυναίκα να χειρίζεται το μηχανικό σύστημα αρμέγματος, συλλέγοντας το γάλα από τις θηλυκές κατσίκες, το οποίο στη συνέχεια μετατρέπεται σε τυρί. Μέσα από τη ρυθμική επανάληψη της εργασίας και τη διαμεσολάβηση της τεχνολογίας, το έργο διερευνά τις σχέσεις ανάμεσα στο ανθρώπινο και το ζωικό σώμα, αναδεικνύοντας το άρμεγμα ως μια διαδικασία όπου η φροντίδα, η παραγωγή και η αυτοματοποίηση συνυφαίνονται. Το γάλα, ως πρωταρχική ύλη τροφής αλλά και ως φορέας αναπαραγωγικής αξίας, λειτουργεί ως συνδετικός ιστός ανάμεσα σε σώματα, είδη και οικονομίες, αποκαλύπτοντας τις αμφίσημες συνθήκες που συγκροτούν την παραγωγική διαδικασία. Χωρίς να υιοθετεί μια διχοτομική ανάγνωση ανάμεσα στη φροντίδα και την εκμετάλλευση, το έργο προσεγγίζει το άρμεγμα ως ένα πεδίο αλληλεξάρτησης, όπου η οικειότητα, η εργασία, η τεχνολογία και η παραγωγικότητα συνδιαμορφώνουν τις σχέσεις μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων σωμάτων. Μέσα από αυτή τη συνάντηση, αναδύονται ερωτήματα γύρω από τις πολλαπλές εκφάνσεις της θηλυκότητας, της αναπαραγωγικής εργασίας και της αξίας στο πλαίσιο της σύγχρονης αγροτικής παραγωγής.

Franck-Lee Alli-Tis aka Β Στυλιανίδου, Βρόχινα ´ρανοκατέβατ*[1], εγκατάσταση – περφόρμανς. 

Αντλώντας υλικό από το αρχείο προφορικών ιστοριών που έχει δημιουργήσει η ομάδα του φεστιβάλ Διαδρομές στη Μάρπησσα και μέσα από επιτόπια έρευνα στο χωριό, το έργο εκκινεί από τη σύγχρονη πραγματικότητα της Πάρου, όπου η εντατικοποίηση της τουριστικής ανάπτυξης μετασχηματίζει βίαια το τοπίο, τις εργασιακές σχέσεις και τις μορφές συλλογικής ζωής. Στο πλαίσιο της υποθετικής αφήγησης, μετά από μια δυνατή καταιγίδα στο νησί εμφανίζεται μια συλλογικότητα υβριδικών σωμάτων–cyborg. Τα σώματα αυτά είναι βρόχινα, συμπυκνώσεις νερού και ετερογενών υλικοτήτων, ιχνών μνήμης, παραδοσιακών εργαλείων και θραυσμάτων από διαφορετικές χρονικότητες. Το δέρμα τους φέρει ίχνη ανθρώπινων και γεωλογικών στρωμάτων, τεχνολογικών υπολειμμάτων, προφορικών αφηγήσεων και μελλοντικών δυνατοτήτων. Η παρουσία τους ανοίγει ένα ρήγμα στη γραμμική πρόσληψη του χρόνου· το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον εμφανίζονται ως ροές που συρρέουν και διαπερνούν η μια την άλλη μετασχηματίζοντας διαρκώς τις δυνατότητες του παρόντος.

Το έργο που αποτελείται από μια ποιητική υποθετική αφήγηση, ένα ηχητικό έργο και μια περφόρμανς προτείνει μια διαφορετική τοποθέτηση απέναντι στον χρόνο: όχι ως ουδέτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο εκτυλίσσονται τα γεγονότα, αλλά ως σχέση που παράγεται μέσα από τις υλικές, οικολογικές και πολιτικές συνδέσεις σωμάτων, τόπων και αφηγήσεων. Το μέλλον δεν εμφανίζεται ως ορίζοντας· ανασυντίθεται ως χώρος από τις συν-πλοκές και συνάψεις όσων έχουν ήδη υπάρξει και όσων εξακολουθούν να γίνονται.

[1] Η λέξη ´ρανοκατέβατα προέρχεται από το βιβλίο του Ζαχαρία Στέλλα «Πάρος. Μύθια Παραμύθια κι άλλα λαογραφικά και γλωσσικά». Η χρήση του αστερίσκου στη λέξη ´ρανοκατέβατ* στον τίτλο του έργου παραπέμπει στη διευρυμένη γλωσσική πρακτική της κουίρ κοινότητας, όπου η αποκοπή της έμφυλης κατάληξης της λέξης λειτουργεί ως υπέρβαση του έμφυλου δίπολου και ως συμπερίληψη πολλαπλών πραγματώσεων φύλου. Στην περίπτωση της ελληνικής γλώσσας, η μέθοδος αποκοπής του τελικού φωνήεντος αποτελεί μια γνώριμη πρακτική πολλών τοπικών διαλέκτων ως στοιχείο προφορικότητας και οικονομίας του λόγου. Με τον τρόπο αυτό, συνομιλούν μια παραδοσιακή τοπική γλωσσική πρακτική με μια σύγχρονη κουίρ πολιτική της γλώσσας.

[2] Η έννοια confluential προέρχεται από τον Antonio Bispo dos Santos, Βραζιλιάνο quilombola θεωρητικό και ακτιβιστή και είναι η κεντρική έννοια της αντιαποικιακής σκέψης του. Confluentia σημαίνει ότι διαφορετικές γνώσεις και κουλτούρες συναντιούνται, ρέουν μαζί και συνομιλούν, δίχως δυναμικές κυριαρχίας που οδηγούν σε μια συμπαγή μορφή συγχώνευσης.

Παρασκευή 28, Σάββατο 29 και Κυριακή 30 Αυγούστου 2026

Μάρπησσα, Πάρος

Η είσοδος είναι ελεύθερη σε όλες τις εκδηλώσεις

Οι διοργανωτές διατηρούν το δικαίωμα αλλαγών στο πρόγραμμα.

Διοργάνωση: Διαδρομές στη Μάρπησσα

Συνδιοργάνωση: Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, Δήμος Πάρου

Υπό την Αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού

Μεγάλοι Χορηγοί: Avant Mar, Blue Star Ferries, Cosmote

Χορηγοί Επικοινωνίας: ΕΡΤ, ΕΡΤ3, ΕΡΤ Νοτίου Αιγαίου, Δεύτερο Πρόγραμμα 103.7, COSMOTE TV, STAR, Η Καθημερινή, Δίεση 101.3, Έμπνευση 107

Βιογραφικά καλλιτεχνών

Η Έλια Καλογιάννη γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Σπούδασε στην Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συνέχισε τις οπτικοακουστικές της σπουδές στην Ακαδημία Gerrit Rietveld στο Άμστερνταμ, από όπου και αποφοίτησε το 2019. Το 2017 παρακολούθησε μαθήματα αναλογικού φιλμ και performance στη σχολή Cooper Union της Νέα Υόρκης. Εργάζεται ως κινηματογραφίστρια και visual artist. Η δουλειά της συνδυάζει φιλμ, εγκαταστάσεις βίντεο και video essays. Το έργο της δίνει αξία σε εκείνα που συνήθως μένουν αόρατα και, με μια θηλυκή ματιά, στόχο έχει να εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη μοναξιά, τις αναμνήσεις, την επαφή, την ταυτότητα, τον έλεγχο και το όριο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας. Έχει συμμετάσχει, μεταξύ άλλων, σε εκθέσεις στα Μουσεία Stedelijk και Eye Film στο Άμστερνταμ, καθώς και στο Διεθνές Θέατρο του Άμστερνταμ. Η μικρού μήκους ταινία της με τίτλο «Phélia» (2020) έκανε πρεμιέρα στο 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ, ήταν φιναλίστ στα βραβεία Ίρις της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και έχει προβληθεί και βραβευτεί σε πολλά φεστιβάλ παγκοσμίως. Το «Soldier 365» (2019), η πρώτη της πειραματική μικρού μήκους ταινία, έλαβε εύφημο μνεία στο πλαίσιο του προγράμματος «Eye on Art Research Lab» που διοργάνωσε το Μουσείο Eye Film του Άμστερνταμ και έκανε πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας. Τιμήθηκε με την Υποτροφία Καλλιτέχνη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος από τον οργανισμό ARTWORKS. Ήταν μέλος της καλλιτεχνικής ομάδας της εικαστικής πρότασης «Ξηρόμερο/Dryland» που εκπροσώπησε την Ελλάδα στην 60η Διεθνή Καλλιτεχνική Έκθεση της Μπιενάλε Βενετίας το 2024. Την καλλιτεχνική ομάδα του έργου απαρτίζουν οι Θανάσης Δεληγιάννης, Έλια Καλογιάννη, Γιώργος Κυβερνήτης, Γιάννης Μιχαλόπουλος, Φώτης Σαγώνας και ο επιμελητής Πάνος Γιαννικόπουλος.

Η Κωνστάντζα Καψάλη είναι σκηνοθέτις με έδρα την Αθήνα. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στην Αρχαιολογία και τις Σπουδές Πολιτιστικής Κληρονομιάς (BA, MA), εργάστηκε σε πολυάριθμες ανασκαφές και πολιτιστικούς φορείς και διεξήγαγε αρχαιολογική και εθνογραφική έρευνα στην Ελλάδα, την Τουρκία και την Ολλανδία. Στη συνέχεια σπούδασε Οπτική Ανθρωπολογία και Ντοκιμαντέρ (MA). Η καλλιτεχνική της πρακτική αντλεί από τον παρατηρητικό κινηματογράφο, τη βιωματική/αισθητηριακή εθνογραφία και την αρχαιολογική μεταφορά. Παρότι η θεματολογία της ποικίλλει, επαναλαμβανόμενες έννοιες στο έργο της αποτελούν η μνήμη, η θηλυκότητα, το αίσθημα του ανήκειν, η νοσταλγία και το ξετύλιγμα της ιστορίας. Η πρώτη της ταινία μικρού μήκους, Girls In Flower, προβλήθηκε σε διακεκριμένα διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου στην Ελλάδα και τιμήθηκε με το βραβείο NIGHT Award στο 18ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Signos da Noite στη Λισαβόνα. Συμμετείχε στο καλλιτεχνικό πρότζεκτ Narrative Archaeology της Ελευσίνας 2023 – Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, καθώς και στο ερευνητικό πρόγραμμα FINDS – STORIES, το οποίο τεκμηριώνει τη διαχρονική κινητικότητα στα Βαλκάνια μέσα από δημιουργικές βιογραφίες αντικειμένων. Τιμήθηκε με την Υποτροφία Καλλιτέχνη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος από τον οργανισμό ARTWORKS. Συμμετείχε στην έκθεση «In a Bright Green Field» του Ιδρύματος ΔΕΣΤΕ στο Μουσείο Μπενάκη/Πειραιώς 138. Είναι υποψήφια διδάκτωρ στη Σχολή Τεχνών LUCA στο Βέλγιο.

Ω Βασιλεία Στυλιανίδου, aka Franck-Lee Alli-Tis, σπούδασε Λογοτεχνία και Γλωσσολογία στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων (Ελλάδα) και Εικαστικές Τέχνες (B.F.A., M.F.A.) στο Πανεπιστήμιο Τεχνών του Βερολίνου. Εργάζεται ως καλλιτέχνις βίντεο και εγκαταστάσεων, χρησιμοποιώντας στα έργα της συναφή καλλιτεχνικά μέσα όπως το κείμενο, ο ήχος/η μουσική και η περφόρμανς. Το έργο τu πραγματεύεται τα όρια που ενυπάρχουν σε συστήματα τάξης και πειθαρχίας, όπως η αρχιτεκτονική, το σώμα, η εξουσία, η οικογένεια, το φύλο και η γλώσσα.Η δουλειά τu έχει παρουσιαστεί, μεταξύ άλλων, στους εξής χώρους: nGbK, Βερολίνο· Vlaams Cultuurhuis de Brakke Grond, Άμστερνταμ· SMU Berlin· Indus Valley School of Art and Architecture, Καράτσι, Πακιστάν· Freiraum in der Box, Βερολίνο· Haus der Kulturen der Welt, Βερολίνο· Haus am Kleistpark, Βερολίνο· quartier21/MuseumsQuartier, Βιέννη· Fotohof, Ζάλτσμπουργκ· VCA Margaret Lawrence Gallery, Μελβούρνη· C.R.A.C., Sète (Γαλλία)· KUNSTHALLE ATHENA, Αθήνα· Ωνάσειο Πολιτιστικό Κέντρο, Αθήνα· Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη· Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Αθήνα· Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, Θεσσαλονίκη· Art in General, Νέα Υόρκη. Έχει επίσης συμμετάσχει στην 1η Μπιενάλε της Πράγας καθώς και στο παράλληλο πρόγραμμα των Μπιενάλε Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Από το 2018 συνεπιμελείται το φεμινιστικό queer πρότζεκτ Aphrodite στην Αθήνα.

Η Βέρα Χοτζόγλου είναι εικαστικός, απόφοιτος του τμήματος Εικαστικών τεχνών της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας (BA & MFA). Το 2016-2017 σπούδασε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών του Μονάχου, Καλές Τέχνες και Παιδαγωγικά με υποτροφία Erasmus. Εργάζεται κυρίως με time-based μέσα. Στόχος της πρακτικής του είναι η δημιουργία τεκμηρίων, η καταγραφή στιγμών και συμβάντων. Δεδομένου ότι όλα αυτά χαρακτηρίζονται από έντονη αστάθεια, το έργο του δεν διαθέτει σταθερό περιεχόμενο. Μέσα από τις εγκαταστάσεις του, οι οποίες βασίζονται κυρίως στο φιλμ και στη φωτογραφία ημερολογιακού χαρακτήρα, η πρακτική του Χοτζόγλου συνιστά μια συνεχή διαδικασία μετασχηματισμού της ίδιας του της γλώσσας, κινούμενη ανάμεσα στο κοινωνικό και το πολιτικό. Έχει βραβευθεί με το Βραβείο Κοινού για την ταινία μικρού μήκους S W E A T στο 28ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου LGBTQI+ Θεσσαλονίκης, με την Υποτροφία Καλλιτέχνη του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος (SNF Artist Fellowship Award, 2019), με υποτροφία κάλυψης εξόδων σπουδών στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (2018), καθώς και με το Βραβείο Κοινού για την ταινία μικρού μήκους Munich almost killed me 1/2 στο 2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά (2018). Το έργο του έχει παρουσιαστεί διεθνώς σε χώρους και διοργανώσεις όπως: Μουσείο Μπενάκη· Ammophila, Αθήνα· Eight, Αθήνα· Circuits & Currents, Αθήνα· FKA Six, Βερολίνο· Latvian Center for Contemporary Art (LCCA)· 24ο Athens Digital Arts Festival· Queer Archive Festival, Αθήνα· State of Concept, Αθήνα· Centrum, Βερολίνο· Eos Gallery, Αθήνα· Γκαλερί Α. Αντωνοπούλου, Αθήνα· Grll Haus Cinema, Βερολίνο· HPF Festival, Ρώμη· Platforms Project· Foto Wien· 6η Μπιενάλε της Αθήνας (παράλληλο πρόγραμμα)· Inshort Film Festival, Λάγος· Action Field Kodra, Θεσσαλονίκη· 2ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πειραιά· Bellevue di Monaco· TAF / The Art Foundation, Αθήνα, κ.ά. Ήταν καλλιτέχνις σε πρόγραμμα φιλοξενίας στη Cité internationale des arts σε συνεργασία με το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης.