Η Νάξος αποχαιρετά τον σπουδαίο τσαμπουνιέρη από την Κωμιακή, που αφιέρωσε τη ζωή του στη διάσωση παραδοσιακών σκοπών – Συγκινεί το μήνυμα της Χορευτικής Ομάδας «Αξοπατήματα»
Βαθιά θλίψη προκαλεί στη Νάξο η είδηση του θανάτου του Μιχάλη Αλιμπέρτη, ενός ανθρώπου που συνέδεσε το όνομά του με την τσαμπούνα, την παραδοσιακή μουσική και τη διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού.
Ο Μιχάλης Αλιμπέρτης υπήρξε ένας από τους σημαντικούς θεματοφύλακες της ναξιώτικης μουσικής παράδοσης, αφιερώνοντας μεγάλο μέρος της ζωής του όχι μόνο στο παίξιμο της τσαμπούνας, αλλά και στη διάσωση ξεχασμένων σκοπών και στη μετάδοση της τέχνης του στις νεότερες γενιές.
Με ένα ιδιαίτερα συγκινητικό κείμενο, που δημοσιοποιήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 2026, η Χορευτική Ομάδα Νάξου «Αξοπατήματα» αποχαιρετά τον σπουδαίο μουσικό, φωτίζοντας άγνωστες πτυχές της διαδρομής του, της προσωπικότητάς του και της προσφοράς του στον πολιτισμό της Νάξου.
Από τις πλαγιές της Κωμιακής στα πανηγύρια της Νάξου
Η σχέση του Μιχάλη Αλιμπέρτη με την τσαμπούνα ξεκίνησε όταν ήταν ακόμη παιδί.
Όπως περιγράφουν τα «Αξοπατήματα», άκουσε κάποτε από μια μακρινή πλαγιά τον ήχο του παραδοσιακού οργάνου. Εκείνο το άκουσμα στάθηκε καθοριστικό για τη μετέπειτα πορεία του.
Χωρίς να έχει παρακολουθήσει μαθήματα μουσικής, αλλά με οδηγό το αυτί, την αγάπη και το πάθος του, έμαθε μόνος του να παίζει τσαμπούνα.
Σε ηλικία μόλις 13 ετών έπαιζε ήδη σε γάμους και πανηγύρια στην Κωμιακή, συμμετέχοντας ενεργά στη μουσική ζωή του τόπου του.
Οι βιοποριστικές ανάγκες τον οδήγησαν αργότερα στην Αθήνα, όπου απομακρύνθηκε για ένα διάστημα από το αγαπημένο του όργανο. Ωστόσο, η σχέση του με την παράδοση δεν χάθηκε ποτέ.
Έδωσε ξανά ζωή σε ξεχασμένους ναξιώτικους σκοπούς
Γύρω στο 2000, ο Μιχάλης Αλιμπέρτης επέστρεψε ενεργά στην τσαμπούνα, αφιερώνοντας ιδιαίτερη προσοχή στην αναβίωση παλιών παραδοσιακών σκοπών.
Ανάμεσα σε αυτούς ήταν τα «Κοτσάκια Κωμιακής» και το «Κάιρο», μελωδίες που, χάρη στη δική του ενασχόληση, διατηρήθηκαν ζωντανές στη μουσική μνήμη του τόπου.
Το ρεπερτόριό του δεν περιοριζόταν στη Νάξο. Περιλάμβανε σκοπούς από ολόκληρο το Αιγαίο, τα Δωδεκάνησα, τη Μικρά Ασία, τη Θράκη και την Κρήτη.
Η προσφορά του αναγνωρίστηκε και δημόσια, καθώς τον Σεπτέμβριο τιμήθηκε από τον Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων σε εκδήλωση στις Εγγαρές.
Στην εκδήλωση εκείνη, σύμφωνα με τη χορευτική ομάδα, ο Κώστας Μήτσης είχε αναφέρει χαρακτηριστικά:
«Εμείς μελετάμε τον Μιχάλη Αλιμπέρτη και μαθαίνουμε την τσαμπούνα μέσα από τα τραγούδια που έχει ηχογραφήσει».
Μια φράση που αποτυπώνει τη σημασία του έργου του για τη μελέτη και τη συνέχιση της παραδοσιακής μουσικής.
Ένας άνθρωπος που πρόσφερε χωρίς να ζητά ανταλλάγματα
Πέρα από τη μουσική του δεξιοτεχνία, όσοι συνεργάστηκαν μαζί του θυμούνται έναν άνθρωπο πράο, καλοσυνάτο και πάντοτε πρόθυμο να προσφέρει.
Η Χορευτική Ομάδα Νάξου «Αξοπατήματα», με την οποία συνεργάστηκε για περισσότερα από 15 χρόνια, αναφέρεται με ιδιαίτερη αγάπη στον χαρακτήρα του και στην αφοσίωσή του στην παράδοση.
Μαζί με τη σύζυγό του Γλυκερία και τους φίλους του Νίκο και Δέσποινα, συμμετείχε αφιλοκερδώς σε πολιτιστικές εκδηλώσεις, προσφέροντας τη μουσική του όπου του ζητούνταν.
Ακόμη και το φετινό καλοκαίρι, παρά τη βαθιά προσωπική θλίψη που βίωσε μετά την απώλεια του αγαπημένου του αδελφού, Νικηφόρου, τον περασμένο Μάιο, συνέχισε να δίνει το «παρών» στις εκδηλώσεις.
Όπως συγκινητικά σημειώνει η ομάδα, το έκανε για έναν λόγο: «Για να μην σιωπήσει ο ήχος της τσαμπούνας».
Μια πολύτιμη παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές
Ιδιαίτερη σημασία αποκτά και μια πρόσφατη πρωτοβουλία των «Αξοπατημάτων», που πρόλαβαν να βιντεοσκοπήσουν μαζί του σπάνιους παραδοσιακούς σκοπούς, οι οποίοι δεν έχουν καταγραφεί σε δίσκους.
Ανάμεσά τους βρίσκεται και το αγαπημένο του «Κάιρο».
Οι καταγραφές αυτές αποτελούν πλέον μια πολύτιμη παρακαταθήκη, μέσα από την οποία η μουσική του Μιχάλη Αλιμπέρτη θα μπορεί να συνεχίσει να ακούγεται και να διδάσκεται.
Ο αποχαιρετισμός της χορευτικής ομάδας ολοκληρώνεται με λόγια που αποτυπώνουν τη βαθιά σύνδεσή του με τη Νάξο:
«Μιχάλη μας, το σώμα σου μπορεί να έφυγε, αλλά ο ήχος της τσαμπούνας σου θα αντηχεί για πάντα στις πλαγιές της Νάξου».
Ο Μιχάλης Αλιμπέρτης αφήνει πίσω του μια σημαντική μουσική κληρονομιά, αλλά και το παράδειγμα ενός ανθρώπου που υπηρέτησε με συνέπεια, αγάπη και ανιδιοτέλεια την παράδοση του τόπου του.
Ακολουθεί αυτούσιο το αποχαιρετιστήριο κείμενο της Χορευτικής Ομάδας Νάξου «Αξοπατήματα»:
Με βαθιά θλίψη αποχαιρετούμε σήμερα 22 Οκτωβρίου τον Μιχάλη Αλιμπέρτη, έναν από τους κορυφαίους θεματοφύλακες της Ναξιώτικης παράδοσης, έναν άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του στην τσαμπούνα και την παράδοση της Νάξου.
Η σχέση του με τη μουσική ξεκίνησε από μικρή ηλικία. Ήταν παιδί ακόμα όταν άκουσε από μια μακρινή πλαγιά, τον μαγικό ήχο μιας τσαμπούνας. Αυτός ο ήχος ρίζωσε στην ψυχή του. Αυτοδίδακτος, με μόνο οδηγό το αυτί και το πάθος του, κατάφερε στα 13 του κιόλας χρόνια να παίζει σε γάμους και πανηγύρια στην Κωμιακή. Αν και η ζωή και οι βιοποριστικές ανάγκες τον ανάγκασαν να μετακομίσει στην Αθήνα και να αφήσει για λίγο το αγαπημένο του όργανο στην άκρη, η φλόγα δεν έσβησε ποτέ. Γύρω στο 2000, επέστρεψε στην παλιά του αγάπη, ανασύροντας από τη λήθη ξεχασμένους σκοπούς, όπως τα «Κοτσάκια Κωμιακής» το «Κάιρο» κλπ, χαρίζοντάς τους ξανά ζωή.
Για όλους εμάς, που είχαμε την τιμή να συνεργαζόμαστε μαζί του για περισσότερο από 15 χρόνια, ο Μιχάλης δεν ήταν απλώς ένας συνεργάτης. Για εμάς, ήταν ο καλύτερος Ναξιώτης τσαμπουνιέρης και δάσκαλος, τόσο στην τέχνη της κατασκευής όσο και στο παίξιμο, και αναμφίβολα ένας από τους κορυφαίους σε ολόκληρη την Ελλάδα. Οι σκοποί που έπαιζε, αγκάλιαζαν όλο το Αιγαίο, τα Δωδεκάνησα, τη Μικρά Ασία, τη Θράκη και την Κρήτη. Όπως είχε πει και ο Κώστας Μήτσης στην εκδήλωση που έγινε με τη βράβευσή του από το Δήμο Νάξου και Μικρών Κυκλάδων το Σεπτέμβριο στις Εγγαρές: «Εμείς μελετάμε τον Μιχάλη Αλιμπέρτη και μαθαίνουμε την τσαμπούνα μέσα από τα τραγούδια που έχει ηχογραφήσει».
Αυτό όμως που τον έκανε πραγματικά μοναδικό ήταν η σπάνια ψυχή του. Πράος, καλοσυνάτος, πάντα με ένα ζεστό χαμόγελο στα χείλη και μια καλή κουβέντα για όλους. Αγαπούσε την παράδοση και συμμετείχε πάντα με την εξαίρετη ομάδα του (τη γυναίκα του Γλυκερία και τους φίλους του Νίκο και Δέσποινα), αφιλοκερδώς, όπου κι αν του το ζητούσαν, προσφέροντας το ταλέντο του ως δώρο στις επόμενες γενιές.
Το μεγαλείο της ψυχής του φάνηκε φέτος το καλοκαίρι. Παρόλο που τον Μάιο έχασε τον αγαπημένο του αδελφό, τον Νικηφόρο, ο Μιχάλης συμμετείχε σε όλες τις καλοκαιρινές εκδηλώσεις. Χωρίς ο ίδιος να έχει διάθεση να διασκεδάσει, έδωσε το «παρών» σε όλες τις πολιτιστικές εκδηλώσεις. Το έκανε, για να μην σιωπήσει ο ήχος της τσαμπούνας.
Πρόσφατα, προλάβαμε να βιντεοσκοπήσουμε μαζί του μερικούς σπάνιους σκοπούς που δεν υπάρχουν σε κανέναν δίσκο, προκειμένου να τους κάνουμε πρόβα με το χορευτικό μας. Ανάμεσά τους και το αγαπημένο του «Κάιρο».
Μιχάλη μας, το σώμα σου μπορεί να έφυγε, αλλά ο ήχος της τσαμπούνας σου θα αντηχεί για πάντα στις πλαγιές της Νάξου, εκεί που την πρωτοάκουσες αλλά και στις καρδιές μας. Μέσα από το έργο και τις καταγραφές σου, θα είσαι πάντα εδώ κοντά μας.
Αιωνία σου η μνήμη.
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
