Σχολιάζοντας την κατάργηση του Δημοτικού Λιμενικού Ταμείου Νάξου και τις… θυσίες των κατόχων των αξιωμάτων
Πάνω που είχα απελπιστεί με την ποιότητα των δημόσιων προσώπων, ευρύτερα, και το…κατσίκωμα σ,τις θέσεις τους, να που ένα φως μπήκε από τον φεγγίτη του δημοτικού συμβουλίου της περασμένης Πέμπτης.
Τη στιγμή που, όπως θα έγραφε ο Αντώνης Σαμαράκης, κάποιος παλαίμαχος «έβγαλε την ατζέντα του, έκοψε ένα φύλλο κι έγραψε με το μολύβι του: ΖΗΤΕΙΤΑΙ ελπίς».
Η ελπίς, λοιπόν, ήλθε από το ακροατήριο, αλλά και από τον ίδιο τον δήμαρχο, που βάφτισε, σαν μεσαιωνικός καλόγερος, το κρέας ψάρι, καταργώντας το δημοτικό λιμενικό ταμείο …αναβαθμιζοντάς το. Κατάργησαν, λέει, τη θέση τους, πρόεδρος και αντιπρόεδρος με μεγάλη, ασφαλώς, οδύνη και συντριβή! Πρωτοπόροι και εδώ!
Ο …καρεκλοκένταυρος του ακροατηρίου ανακοίνωσε με τρεμάμενη φωνή (μαλώνοντας αντιθεσμικά την αντιπολίτευση με την ανοχή του προέδρου) ότι θυσιάζει την καρέκλα του στο υπό διάλυση (ή διαλελυμένο από αυτούς;) δημοτικό λιμενικό ταμείο για να μεταφερθεί αυτή η καρέκλα στον δήμο; (revolving doors, λένε το φαινόμενο οι Άγγλοι).
Η συγκίνηση κατέκλυσε την αίθουσα! Ήταν ανθρώπινο και κατανοητό. Εδώ έχουμε θυσιαστική προσφορά δύο τοπικών Ιφιγενειών, για να πνεύσει ούριος άνεμος στους λιμένες μας και στο δημοτικό σκάφος. Δεν είναι παίξε γέλασε.
Πάντως, η μυθική Ιφιγένεια γλύτωσε τη θυσία. Ελπίζω και οι τοπικές, παρά τους μελοδραματικούς τόνους τους.
Να ακούς τη γενναιόφρονα φράση «εισηγούμαστε την κατάργηση των καρεκλών μας» και να μην αισθανθείς έναν κόμπο στο λαιμό; Να ακούς ότι δεν είναι «λάτρεις της καρέκλας», λες και είναι ειδωλολάτρες, και να μη συμπάσχεις;
Τι περίσσευμα, τι μεγαλοσύνη ψυχής, Θεέ μου! Οποία αίσθηση του δημόσιου συμφέροντος!
Ποιες θέσεις εισηγούνται να καταργηθούν; Τις ex officio ή δοτές. Και πώς τις κατέχουν;
-ως ειδήμονες επί των λιμενικών;
-ως κολλητοί του τοπικού …αυτοκράτορα;
-ως αποτυχόντες στις δημοτικές εκλογές (συνήθης πρακτική και στην κεντρική πολιτική σκηνή), καίτοι …άχαστοι;
Η καρέκλα (καθέκλα στην αρχαία ελληνική γλώσσα) είναι ένα σύμβολο εξουσίας, αξιώματος. Όποιος την «κατέχει» είναι δημόσιο πρόσωπο. Όχι, βέβαια, α λα καρτ, όπως ισχυρίστηκε σε πρόσφατη δικαστική περιπέτειά του κάποιος που την κατείχε και που δεν έχει και τις καλύτερες σχέσεις με την ελευθεροτυπία, την ελευθερία έκφρασης και κριτικής. Γνωρίζουμε τις σχετικές κουβέντες και …συμβουλές του.
«Ζητείται ελπίς», Αντώνη Σαμαράκη; Να ένα φωτεινό παράδειγμα! Ή μάλλον δύο!
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
