Ένας καφές με τη Σοφία: Ένα κτήμα 200 χρόνων στη Νάξο ζωντανεύει ξανά

Η ιστορία μιας νέας γυναίκας που γύρισε στη Νάξο με τα αδέρφια της για να ξαναδώσουν ζωή στο παλιό οικογενειακό κτήμα και να δημιουργήσουν κρασί γεμάτο ψυχή

Ένας καφές με τη Σοφία και ένα κτήμα που έχει μέσα του 200 χρόνια ιστορίας

Υπάρχουν άνθρωποι που, μόλις τους γνωρίσεις, νιώθεις πως κάτι μέσα σου μετατοπίζεται, σαν να κουμπώνει ξαφνικά κάτι που δεν ήξερες καν ότι έλειπε.

Την γνώρισα τυχαία, μα τίποτα δεν είναι στ’ αλήθεια τυχαίο.

Ήταν σε ένα επαγγελματικό ραντεβού. Μου συστήθηκε:
-Σοφία Κορρέ
-Χρύσα Σταύρου, χάρηκα της είπα και το εννοούσα 100%.

Εκείνη τη μέρα δοκίμασα τις δύο πρώτες ετικέτες κρασιού που φτιάχνει με τα αδέρφια της στο οικογενειακό τους κτήμα. Και όσο εκείνη μιλούσε, κι εγώ γευόμουν όσα έχουν φτιαχτεί με τα χέρια και την ψυχή τους, ένιωθα κάτι να κινείται μέσα μου. Ένα βάθος. Μια πίστη. Μια σπίθα που ήθελα να ακολουθήσω.

Και την ακολούθησα.

Η Σοφία είναι 26 ετών, μεγαλωμένη στη Νάξο, και μαζί με τα τρία αδέρφια της έχει πάρει μια μεγάλη απόφαση: να δώσουν ξανά ζωή στο παλιό οικογενειακό τους κτήμα. Ένα κτήμα 200 χρόνων, που κουβαλάει ιστορίες θαμμένες στο χώμα του και τώρα περιμένει να τις ξαναπεί, αλλιώς, αλλά με την ίδια ψυχή.

Βγήκαμε για έναν καφέ για να τα πούμε πιο προσωπικά. Δεν περίμενα αυτό που θα συνέβαινε.

Η κουβέντα μας κράτησε πάνω από τρεις ώρες. Και όσο εκείνη μου μιλούσε, εγώ ένιωθα να ανοίγεται μπροστά μου ένας κόσμος γεμάτος φως, ρίζες, οικογένεια, μέλλον… Ένα μονοπάτι φτιαγμένο από σιωπές, από αποφάσεις καρδιάς και βήματα στο χώμα που μυρίζει παρελθόν και υπόσχεται συνέχεια.

Μου μιλούσε για το πώς αποφάσισαν και οι τέσσερις να αφήσουν πίσω τις ζωές τους στην Αθήνα και να επιστρέψουν στη Νάξο. Ο καθένας βρήκε τον εαυτό του μέσα σε αυτό το κτήμα, μου είπε.

Ξεκίνησαν κυριολεκτικά από το μηδέν, με τα χέρια τους. Έφτιαξαν ξανά το κτήμα, καθάρισαν τη γη, δούλεψαν με πείσμα και αγάπη. Προς το παρόν, έχουν δημιουργήσει δύο ετικέτες κρασιού, όχι σαν προϊόν αλλά σαν απόσταγμα ζωής, και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Δεν έχει στηθεί ακόμα τουριστικά. Δεν υπάρχουν ακόμη έτοιμα δωμάτια ή προγράμματα. Υπάρχει μόνο η γη τους και ό,τι έχει γεννηθεί μέσα από αυτήν. Και αυτό, τελικά, είναι το πιο δυνατό σημείο της, η ειλικρίνεια της πρόθεσης.

Και κάπου εκεί, ήρθε η στιγμή που με συγκίνησε βαθιά.

Μου λέει, κοιτάω τις πεζούλες στο κτήμα, αυτές τις πετρόχτιστες αναβαθμίδες, και σκέφτομαι ότι τις έφτιαξαν οι πρόγονοί μας, με τα χέρια τους. Και τώρα είμαι εγώ εδώ, στο ίδιο σημείο, και συνεχίζω.

Δεν ήταν απλώς λόγια. Ήταν μια σκηνή ολόκληρη. Εκείνη, σιωπηλή, να στέκεται πάνω στις ίδιες πέτρες που κάποτε ακούμπησαν άλλα χέρια, και τώρα να συνεχίζει. Με πίστη, με ευγνωμοσύνη, με ευθύνη.

Πώς να μην σε αγγίξει αυτό;

Όχι γιατί είναι ωραίο να το λες, αλλά γιατί εκείνη τη στιγμή το πίστευε με όλο της το είναι. Το έβλεπες στα μάτια της. Το άκουγες στον τρόπο που σταματούσε για λίγο πριν συνεχίσει την πρόταση. Ήταν το βλέμμα ανθρώπου που δεν το λέει, το κουβαλά.

Και κάπως έτσι, εκείνος ο καφές δεν ήταν μια απλή συνάντηση αλλά μια υπενθύμιση.

Ότι μπορείς να γυρίσεις πίσω και να χτίσεις κάτι μεγάλο, χωρίς φασαρία. Ότι μπορείς να κάνεις μια αρχή, με σεβασμό, με όραμα, με πίστη. Ότι μπορείς να έχεις μόνο δύο ετικέτες κρασιού και μια ιστορία που σε συγκινεί. Γιατί δεν σε κερδίζει με εικόνες. Σε ακουμπά με ουσία.

Δεν με νοιάζει να πλουτίσω, μου είπε. Με νοιάζει τι θα αφήσω στα παιδιά μου …σε αυτόν τον κόσμο.

Η συζήτηση με τη Σοφία είναι εμπειρία. Και όσοι βρεθούν δίπλα της, όταν έρθει η ώρα να ανοίξει το κτήμα για όλους, δεν θα πάρουν απλώς μια γεύση Νάξου. Θα πάρουν κάτι σπάνιο. Μια αληθινή, τρυφερή υπενθύμιση του τι σημαίνει ανήκω κάπου.

Κι εκεί, γυρίζοντας σπίτι, σκέφτηκα πως ακόμα και το όνομά της της ταίριαζε.
Ηρεμία, πίστη, συνέχεια. Σοφία. Όχι σαν γνώση. Αλλά σαν τρόπος να ζεις.

Ό,τι φτιάχνεται με τα χέρια και κρατιέται με αλήθεια, δεν φθείρεται. Δεν ξεχνιέται και δεν χρειάζεται να το εξηγήσεις. Απλά το νιώθεις. Και μένει.