Ένας άνθρωπος-σταθμός για την Εστίαση και την τουριστική ιστορία της Νάξου
Θλίψη έχει προκαλέσει στη Νάξο η απώλεια του Λάκη (Φραγκίσκου) Κοκκολιού, ενός ανθρώπου που ταυτίστηκε με την ιστορία της Εστίασης στο νησί και άφησε ισχυρό αποτύπωμα στην τουριστική και επαγγελματική της πορεία.
Με αφορμή τον θάνατό του, ο πρόεδρος του Σωματείου Μαζικής Εστίασης Νάξου, Γιάννης Παπαδόπουλος, προχώρησε σε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση, μέσα από την οποία ξεδιπλώνεται η διαδρομή, η προσωπικότητα και η προσφορά του Λάκη Κοκκολιού, όχι μόνο ως επαγγελματία, αλλά και ως ανθρώπου που λειτούργησε με ήθος, ευγένεια και κοινωνική ευαισθησία.
Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση του Γιάννη Παπαδόπουλου
Ήταν Μάρτιος του 2019, το Σωματείο μας ετοίμαζε μία εκδήλωση η οποία περιλάμβανε βραβεύσεις ανθρώπων της Εστίασης στη Νάξο. Ελάχιστο φόρο τιμής σε προκατόχους μας που με την προσφορά τους ξεχώρισαν και αποτέλεσαν πυλώνες ανάπτυξης της οικονομίας του νησιού μας. Εκείνων που οι θυσίες τους για επιβίωση σε συνδυασμό με την κοινωνική τους προσφορά άφησαν ανεξίτηλο στίγμα στην πορεία του χρόνου μέσα από το επάγγελμα που ακολούθησαν.
Ένας από αυτούς ήταν ο αξιαγάπητος και γνωστός σε όλους μας Λάκης (Φραγκίσκος Κοκκολιός) . Έπρεπε λοιπόν να του πάρω μία συνέντευξη για τις ανάγκες της αναφοράς στο πρόσωπό του στην εκδήλωση. Καθίσαμε παρέα , άλλωστε με γνώριζε από παιδί αλλά και συνυπήρξαμε στον ίδιο χώρο στην ίδια περιοχή (γειτονιά) την Παραλία, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής μας. Άρχισε με ευκολία να μου διηγείται την πορεία του, στην Εστίαση.
Γεννημένος το 1940. Σε ηλικία 26 ετών βρίσκεται στο Κονγκό όπου εντάσσεται στον κύκλο των δυνατών επιχειρηματιών της Εστίασης και παραμένει για 10 χρόνια μέχρι που διώκεται και αναγκάζεται εξαιτίας του Απαρτχάϊντ να επιστρέψει στη Νάξο το 1976 για να κάνει μία καινούργια αρχή. Το 1977 έχοντας αποκτήσει τεχνογνωσία πολύ προχωρημένη για τα εδώ δεδομένα νοικιάζει το ιστορικό κατάστημα Βιλλαντώνη το οποίο και ονομάζει “NAXOS CITY” αποδεικνύοντας της διορατικότητά του για την ανάπτυξη του τουριστικού ρεύματος αλλά παράλληλα και την αυτοπεποίθησή του να μπορέσει να σταθεί στην διαμόρφωση της αγοράς όπως επίτασσε η εποχή. Μιλάει Αγγλικά και Γαλλικά και έχοντας στη φαρέτρα του την εμπειρία από το Κονγκό θέτει σθεναρά την παρουσία του ετοιμοπόλεμος για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών και των ντόπιων κατοίκων. Το χαμόγελο και η φιλοξενία περισσεύουν. Πρωϊνά, δεκατιανά , επιδόρπια, κοκτέιλς , γλυκά , παγωτά σερβίρονται και αφήνουν τις καλύτερες αναμνήσεις σε όλους . Το τρένο της τουριστικής ανάπτυξης της Νάξου έχει ξεκινήσει με μια παντοδύναμη ατμομηχανή. Εκεί παραμένει 5 χρόνια διότι έπειτα το οίκημα εκείνο κατεδαφίζεται.
Στη συνέχεια, πάλι εντός της ακτίνας της αγαπημένης του παραλιακής Χώρας Νάξου νοικιάζει το χώρο της σημερινής OCEAN όπου παράλληλα με το καφέ σνακ που ξεκινάει εσωτερικά, στον εξωτερικό χώρο κατασκευάζει λούνα πάρκ. Τα Ναξιωτάκια τότε (όπως το βίωσα κι εγώ) δεν αισθάνονται πλέον παιδιά ενός κατώτερου θεού αφού δεν χρειάζεται ν ανέβουν στην Αθήνα για να διασκεδάσουν. Έχουν πλέον το δικό τους στέκι. Παραμένει εκεί με επιτυχία παρ’ όλο που το σημείο τότε ήταν δύσκολο και δεν είχε την επισκεψιμότητα που έχει στις μέρες μας εκείνος ανοίγει την αγορά και το κάνει να ξεχωρίζει.
Έπειτα από εκεί μεταφέρεται στο κατάστημα της οικογένειας Τζαννίνη που μέχρι τότε είχε Ναξιακά προϊόντα και δημιουργεί το καφέ LOTTO που συνεχίζει μέχρι σήμερα με επιτυχία ο γιός του. Στην ερώτησή μου, τι γεύση του άφησε η μακρόχρονη ενασχόλησή του με την Εστίαση μου απάντησε, πως σίγουρα φεύγει με γλυκιά γεύση και αισθάνεται πλήρης κυρίως από την συναναστροφή των ανθρώπων μέσα από αυτή. Χωρίς να βαρυγκωμάει ή να παραπονιέται διέκρινα ότι θα ήθελε να είχε παραμείνει στο Κονγκό.
«Στον γιό μου δεν έδωσα καμία συμβουλή για την επιχείρηση είπε, αλλά τον άφησα να παρακολουθεί τον τρόπο δουλειάς μου και την συμπεριφορά μου χωρίς παρεμβάσεις και στάθηκα διακριτικά και αθόρυβα δίπλα του για ν ανοίξει τα δικά του φτερά».
Προσωπικά εγώ τον θεωρώ δάσκαλο όχι μόνο γιατί στα χνάρια τα δικά του πατήσαμε όλοι μας ούτε γιατί με συμβούλευσε πολλές φορές (επειδή εγώ του το ζήτησα) αλλά γιατί λειτουργούσε με τρόπο τέτοιο, που επέβαλλε την παρουσία του χωρίς φανφάρες και τυμπανοκρουσίες. Ήθελε να εστιάζει στην ουσία χωρίς έπαρση μισούσε την υπερβολή. Τον χαρακτήριζε μια εσωτερική ευγένεια και γαλήνη ντυμένα με έναν ρομαντισμό που απέπνεε η παρουσία του. Πίστευε στον εαυτό του και ήξερε να φέρνει αποτέλεσμα στηριζόμενος στις δικές του πλάτες με τίμιο, σεμνό και ξεκάθαρο τρόπο.
Πίστευε πολύ στην αλληλεγγύη και στο συνδικαλισμό (ήταν πάντα κοντά στο Σωματείο μας) και ήταν και από τους ιδρυτές και ενεργό μέλος του προηγούμενου Σωματείου Εστίασης της Νάξου που ονομαζόταν «ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ». Έβλεπε όλες τις εξελίξεις που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια κάνοντας το επάγγελμά μας εξαιρετικά δύσκολο. Ήταν όμως και αισιόδοξος θεωρώντας πως αν είμαστε συσπειρωμένοι μπορούμε να επιφέρουμε αλλαγές.
Τα καταστήματά του γνώρισαν μεγάλη αποδοχή και θεωρείται επιτυχημένος αφού σε δύσκολες εποχές ξεχώρισε με αξιοπρέπεια και ήθος. Βοήθησε πολλούς και με πολλούς τρόπους. Η μεγαλύτερη επιτυχία του όμως ήταν η οικογένεια του . Η πολυαγαπημένη του σύζυγος Σμαράγδα και τα παιδιά του η Μαργαρίτα η Μαριέτα και ο Μάνος ήταν ο μεγάλος του θησαυρός , οι δορυφόροι που περιστρέφονταν γύρω του αφού τους ένωνε μοναδικά ο κύκλος της αγάπης του.
Από τότε που ήμουν παιδάκι μέχρι πριν 3 χρόνια…. Κάθε Μάη στις 18 του μηνός μας έφερναν μια μεγάλη ανθοδέσμη με μία κάρτα «Χρόνια Πολλά-Λάκης Κοκκολιός» στη συνέχεια κάποιο δώρο του στέλναμε εμείς. Στην αρχή δεν έδινα σημασία μεγαλώνοντας έμαθα πως είχε γενέθλια με την Μάννα μου την ίδια μέρα και αντάλλασσαν δώρα. Κυρίως όμως κατάλαβα πως αυτή η έκφραση σήμαινε μια ανιδιοτελή αγάπη, μια εκτίμηση και ένα σεβασμό μια αναγνώριση των κοινών προσπαθειών στην πορεία του χρόνου πέραν από σκοπιμότητες .
Ο ερχόμενος Μάης θα σημαίνει την έναρξη της τουριστικής περιόδου θα αποπνέει τις προσδοκίες των ανθρώπων να επιβιώσουν σ’ ένα δύσκολο περιβάλλον μαζί με τις ανησυχίες και τις καθημερινές τους επίπονες θυσίες δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό. Ο κύριος Λάκης δεν θα είναι ανάμεσά μας, ούτε θα στείλει λουλούδια ξανά, θα είναι όμως μέσα μας και η εσωτερική μας αναφορά σ’ αυτόν θα μας οδηγήσει να γίνουμε καλύτεροι επαγγελματίες και καλύτεροι άνθρωποι.
Καλό ταξίδι κύριε Λάκη στο Αγγελικό Κονγκό του παραδείσου.
Γιάννης Βαγ. Παπαδόπουλος
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
