Η Αμοργός αποκαλύπτει τον αυθεντικό της χαρακτήρα σε όσους την ανακαλύπτουν βήμα βήμα, μακριά από τη βιασύνη και τα συνηθισμένα τουριστικά στερεότυπα
Το πλοίο μπαίνει στα Κατάπολα λίγο πριν τις εφτά το πρωί, κι η Αμοργός δεν σου χαρίζει τίποτα από μακριά. Όχι ανεμόμυλοι σε καρτ ποστάλ, όχι λευκό που εκρήγνυται στον ήλιο. Ένα βουνό που κατεβαίνει στη θάλασσα σαν τοίχος, σταχτί και αυστηρό, κι ένα λιμάνι ακόμα μισοκοιμισμένο. Μπορεί και όχι.
Το νησί είναι μακρόστενο, ουσιαστικά μια κορυφογραμμή που βυθίζεται κάθετα. Από τα Κατάπολα στη Χώρα έξι χιλιόμετρα, ως την Αιγιάλη στον βορρά κάπου είκοσι ένα. Λεωφορείο υπάρχει, αυτοκίνητο νοικιάζεις, αλλά το νησί διαβάζεται σωστά μόνο με τα πόδια. Τα μονοπάτια εδώ δεν είναι διακόσμηση. Είναι η Παλιά Στράτα, ο δρόμος που περπατούσαν άνθρωποι και ζώα από τη Χώρα στην Αιγιάλη πριν στρωθεί άσφαλτος. Είκοσι χιλιόμετρα, τέσσερις ώρες καθαρές, με τη Χοζοβιώτισσα στη μέση.
Η Χώρα δεν θέλει να σε εντυπωσιάσει
Ανεβαίνουμε πρώτα στη Χώρα. Σκαλιά, αυλές, καμάρες, ένας μικρός βενετσιάνικος πύργος ψηλά. Η Χώρα δεν προσπαθεί να σ’ εντυπωσιάσει, απλώς στέκεται εκεί πάνω, μακριά από το λιμάνι, όπως έχτιζαν οι Κυκλαδίτες όταν φοβόντουσαν τη θάλασσα περισσότερο απ’ όσο την αγαπούσαν.
Από τη Χώρα ένα μονοπάτι κατεβαίνει στη Χοζοβιώτισσα. Τη βλέπεις και σταματάς. Άσπρη, στενή, κολλημένη σε γκρεμό τριακοσίων μέτρων πάνω από το νερό, σαράντα μέτρα μάκρος, πέντε στο φαρδύτερο. Οκτώ όροφοι σφηνωμένοι στον βράχο. Το μοναστήρι ανάγεται στον 9ο αιώνα, το 1088 ο Αλέξιος Α’ Κομνηνός του παραχωρεί με χρυσόβουλο σταυροπηγιακά προνόμια. Ανοίγει 8 με 1 και πάλι 5 με 7 το απόγευμα, κλειστά το καταμεσήμερο. Φούστα οι γυναίκες, μακρύ παντελόνι οι άντρες, καλυμμένοι ώμοι, στην είσοδο δανείζουν ρούχα αν δεν έχεις. Οι καλόγεροι σε κερνούν ρακή και παξιμάδι. Δεν είναι τελετουργικό για τουρίστες. Είναι ό,τι κάνουν εδώ αιώνες.
Le Grand Bleu
Κάτω από τα πόδια σου, στον όρμο της Αγίας Άννας, γυρίστηκαν σκηνές του «Le Grand Bleu» του Λυκ Μπεσόν, το 1988. Το ξωκλήσι της Αγίας Άννας ήταν το πατρικό του μικρού Ζακ Μαγιόλ στην ταινία. Ο Μπεσόν δεν διάλεξε την Αμοργό για το φως. Τη διάλεξε γιατί ο βυθός εδώ πέφτει απότομα, εκατοντάδες μέτρα λίγο έξω από την ακτή, το αληθινό μπλε, το βαθύ.
Τη δεύτερη μέρα πάμε νότια, στην Καλοταρίτισσα. Στον διπλανό όρμο, το Λιβεράκι, σκουριάζει το ναυάγιο «Ολυμπία». Φορτηγό πλοίο που τον Φλεβάρη του 1980 το έριξαν στα βράχια άνεμοι δέκα μποφόρ ψάχνοντας απάγκιο. Το πλήρωμα σώθηκε ολόκληρο. Το κουφάρι έμεινε, κι αυτό πέρασε στην ταινία.
Την τρίτη μέρα ανεβαίνουμε στην Αιγιάλη και κάνουμε τον γύρο Λαγκάδα–Θολάρια, πέντε χιλιόμετρα μέσα από πεζούλες, εκκλησάκια, νερά που τρέχουν ακόμα τον Ιούνιο. Δύο χωριά κρεμασμένα στην πλαγιά, καφενεία με τραπεζάκια στραβά στο καλντερίμι. Το βράδυ, στην Αιγιάλη, ο αέρας μυρίζει θυμάρι κι αλάτι. Η Αμοργός δεν σου ζητάει να την αγαπήσεις γρήγορα. Σου ζητάει να περπατήσεις.
Φωτογραφίες: travel.gr
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
