Σήμερα, Σάββατο 7 Ιουνίου 2025 (ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής) σύμφωνα με το εορτολόγιο τιμάται η μνήμη των Αγίας Ζηναΐδος θαυματουργού, Αγίου Παναγή εκ Κεφαλληνίας και Οσίας Σεβαστιανής.
Τα ονόματα που γιορτάζουν σήμερα, σύμφωνα με το εορτολόγιο, είναι τα εξής: Ζηναΐς, Ζηναΐδα, Παναγής, Πανάγος, Σεβαστιανή, Σεβαστίνα, Σεβαστιάνα, Σεβαστή, Σέβη, Σεβούλα, Σεβαστούλα*.
*Υπάρχουν και άλλες ημερομηνίες που γιορτάζει αυτό το όνομα.
Όσιος Παναγής Μπασιάς (Παΐσιος)
Σύμφωνα με saint.gr, ο Όσιος Παναγής ο Μπασιάς γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλληνίας, το 1801 μ.Χ., και ήταν γιός ευσεβών και επιφανών γονέων, του Μιχαήλ Τυπάλδου – Μπασιά και της Ρεγγίνας Δελλαπόρτα. Έμαθε Ιταλικά, Γαλλικά, Λατινικά και καταρτίσθηκε στη φιλοσοφία και τη θεολογία. Μικρός ακόμα χειροθετείται αναγνώστης και στην αρχή της σταδιοδρομίας του διορίζεται γραμματοδιδάσκαλος και εξασκεί το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά εμπνεόμενος από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα του Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν ότι οι Άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) προστάτες, ουσιαστικά τύραννοι, επιβουλεύονται το ορθόδοξο φρόνημα των κατοίκων, αφήνει το δημόσιο σχολείο και παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον συνεχίζοντας την αποστολή του.
Σε ηλικία 20 ετών, μετά τον θάνατο του πατέρα του, έχοντας έμφυτη κλίση και επηρεαζόμενος από την προσωπικότητα του πολιούχου μεγάλου ασκητού Αγίου Γερασίμου και του γείτονός του, επίσης μεγάλου ασκητού Αγίου Ανθίμου, εγκαταλείπει τα πάντα και φθάνει στο «Ξηροσκόπελο», μικρό νησάκι στην κάτω Λειβαθώ Βλαχερνών και τόπο εξορίας κληρικών από του Άγγλους. Εξόριστος τις ημέρες εκείνες ήταν και ο περίφημος Ζακύνθιος κληρικός Νικόλαος Καντούνης. Δεν έμεινε όμως πολύ διάστημα καμφθείς από τις ικεσίες της χήρας μητέρας του και της απροστάτευτης αδελφής του. Επιστρέφει λοιπόν μοναχός στον κόσμο, αλλά ολόκληρη η ζωή του αποδεικνύεται συνεχής ασκητικός αγώνας και συνεπής επαγρύπνηση των μοναχικών ιδεών και αποφάσεών του.
Το 1836 μ.Χ. χειροτονείται διάκονος και πρεσβύτερος, με το όνομα Παΐσιος, υπό του Αρχιεπισκόπου Κεφαλληνίας Παρθενίου Μακρή. Δεν επεζήτησε εφημαριακή θέση. Συνήθως λειτουργούσε στο εξωκκλήσι του Αγίου Σπυρίδωνος στον Πλατύ Γιαλό, όπου συνέρρεε πλήθος πιστών, για να λειτουργηθεί και να ακούσει τα θερμά κηρύγματά του. Υπήρξε η προσωποποίηση της ελεημοσύνης και θερμός συμπαραστάτης των αδυνάτων. Έλαβε από τον Θεό το χάρισμα της προφητείας και «προΰλεγε τὰ μέλλοντα συμβαίνειν εἰς πρόσωπα, οἰκογενείας καὶ γενικώτερον τῆς κοινωνίας», όπως γράφεται στην εισήγηση της Αγιοκατάταξης του.
Στις 21 Μαΐου 1864 μ.Χ., γεύεται τη χαρά της Ενώσεως της Επτανήσου με τη Μητέρα Ελλάδα, για την οποία εργάσθηκε με τον δικό του αντιστασιακό τρόπο πλησίον των ηρώων ριζοσπαστών, διατηρώντας και καλλιεργώντας την Ορθόδοξη Παράδοση, σε τόσο δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές περιόδους.
Το 1867 μ.Χ., με τους φοβερούς σεισμούς της Παλλικῆς, γκρεμίζεται η οικία του και από τότε φιλοξενείται στην οικία του ξαδέλφου του Ιωάννου Γερουλάνου, πατέρα του σπουδαίου χειρουργού Μαρίνου Γερουλάνου.
Λόγω της διαδοθείσης φήμης από τα πολλά θαύματα, αποφεύγοντας το φοβερό ύφαλο της πνευματικής ζωής, τον επάρατο εγωισμό, καταφεύγει στη γνωστή μέθοδο μεγάλων Ασκητών να προσποιείται τον τρελό, και έτσι συγκαταριθμείται στη χορεία των Δια Χριστόν σαλών Αγίων.
Για πέντε έτη ταλαιπωρείται κλινήρης. Και ασθενής συνεχίζει να ευλογεί, να ειρηνεύει, να καθοδηγεί, να συμβουλεύει τους Χριστιανούς, οι οποίοι νυχθημερόν τον επισκέπτονται. Εκεί δέχεται την επίσκεψη του νέου Αρχιεπισκόπου Γερμανού Καλλιγά, στον οποίο προλέγει την ανάρρησή του στον Αρχιεπισκοπικό Θρόνο των Αθηνών.
Ο Όσιος Παναγής κοιμήθηκε το 1888 μ.Χ., και στην πάνδημη μετά τριήμερο κηδεία του εξεφώνησε περίφημο επικήδειο ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γερμανός Καλλιγάς.
Η ανακομιδή των Ιερών Λειψάνων του Οσίου έγινε στις 6 Ιουνίου 1976 μ.Χ. και η Αγιοκατάταξη του έγινε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο δια Πατριαρχικής και Συνοδικής Αποφάσεως την 4η Φεβρουαρίου 1986 μ.Χ.
Τα ιερά λείψανά του φυλάσσονται εντός αργυρής θήκης στον ιερό ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου, όπου και ο τάφος του.
Τι είναι το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής
Το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής αποτελεί το δεύτερο από τα δύο κύρια Ψυχοσάββατα του έτους, με το πρώτο να τελείται 57 ημέρες πριν το Πάσχα. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση, τα Ψυχοσάββατα είναι αφιερωμένα στις ψυχές των κεκοιμημένων, με την Εκκλησία να τελεί τρισάγιο μετά τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία. Η ημέρα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς οι πιστοί προσεύχονται για τη σωτηρία όλων των κεκοιμημένων, από τον Αδάμ μέχρι σήμερα, με την ελπίδα της ανάστασής τους κατά τη Δευτέρα Παρουσία.
Στην Ελλάδα, και ιδιαίτερα στη Μακεδονία, τελείται και ένα τρίτο Ψυχοσάββατο πριν τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου, ενισχύοντας την παράδοση μνημόσυνων για τους αποθανόντες.
Η σημασία του Ψυχοσάββατου για την Ορθοδοξία
Τα Ψυχοσάββατα θεσπίστηκαν από την Εκκλησία για να τιμήσουν όσους δεν μπορούν να τελέσουν τα καθιερωμένα μνημόσυνα, όπως αυτούς που πέθαναν μακριά από την πατρίδα, σε δύσκολες συνθήκες ή χωρίς οικονομική δυνατότητα. Ωστόσο, η πρακτική έχει υιοθετηθεί ευρέως από όλους τους πιστούς που επιθυμούν να διατηρήσουν ζωντανή τη μνήμη των αγαπημένων τους.
Κατά το Ψυχοσάββατο της Πεντηκοστής, οι πιστοί προσφέρουν κόλλυβα, τελούν τρισάγια στους τάφους και προσεύχονται για την ανάπαυση των ψυχών. Η ημέρα αυτή, γνωστή και ως «χρυσά κόλλυβα», φέρει ιδιαίτερο συμβολισμό, καθώς συνδέεται με την πίστη ότι οι ψυχές των κεκοιμημένων «τρέφονται» πνευματικά μέσω των προσευχών και των προσφορών των ζωντανών.
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
