Αν πας στη Νάξο και δεν φας εδώ ...δεν έχεις φάει «Νάξο»!

Η εμπειρία μας στο Saronia Restaurant: γεύσεις που μυρίζουν νησί, φιλοξενία που θυμίζει σπίτι και η ιστορία ενός σεφ που έκανε το όνειρο του πραγματικότητα από το μηδέν

«Πάμε κάπου να φάμε καλά», είπαμε με τη Χριστίνα και τη Νατάσα, δυο φίλες μου που ήρθαν από Αθήνα με μία αποστολή. Να ζήσουν τη Νάξο με όλες τις αισθήσεις. Ή, πιο απλά, να τρώνε καλά και να γελάνε ακόμα καλύτερα.

Ψάχνουμε Instagram. Πέφτουμε πάνω σε ένα μαγαζί με κάτι φωτογραφίες που σχεδόν άκουγες το ξεροτήγανο να τρίζει. Λέγεται Saronia Restaurant. Οι κριτικές στο Google; Ένα ποίημα. «Αν θες να φας σαν ντόπιος, να νιώσεις σαν στο σπίτι σου και να φύγεις με χαμόγελο, εκεί».

Και πήγαμε.

Δεν ξέραμε τι θα βρούμε. Ξέραμε μόνο ότι πεινάμε και ότι, όταν κάποια που μπορεί να καταλάβει ακόμα και από τις φωτογραφίες αν το φαγητό είναι νόστιμο σου λέει «εμπιστεύσου με», την εμπιστεύεσαι (ναι, έχω και αυτό το ταλέντο, χα!χα!χα!).

Καθίσαμε, και λίγο μετά ήρθε στο τραπέζι μας ένας τύπος που χαμογελούσε λες και μας περίμενε. Ήταν ο Κώστας, ο ιδιοκτήτης.
«Να σας κεράσω ένα ποτήρι κρασί;» μας λέει
«Μόνο ένα;» πετάει η Χριστίνα
Γελάμε. Κάθεται. Και κάπως έτσι ξεκινάει να μας λέει την ιστορία του.

Ο Κώστας έχει καταγωγή από τον Κινίδαρο, ένα παραδοσιακό χωριό της Νάξου, γνωστό για τη μαρμαρογλυπτική του, τη μουσική του παράδοση και τους ανθρώπους του που δεν ξεχνούν ποτέ τι σημαίνει «ρίζα». Από μικρός αγαπούσε τη μαγειρική. Όχι μόνο σαν διαδικασία, αλλά σαν τελετουργία. Θυμάται ακόμα τα καλοκαίρια στο χωριό, τα αρώματα από το σπίτι, τις γεύσεις από τα γλέντια, την απλότητα των υλικών που έλεγαν πάντα την αλήθεια τους.

Η ζωή του στην Αθήνα τον είχε οδηγήσει σε άλλο δρόμο, μέχρι που ένας γνωστός του τού πρότεινε να πάει να δουλέψει ως μάγειρας σε ένα εστιατόριο στη Σαντορίνη. Και κάπως έτσι …μπήκε το μικρόβιο. Δούλεψε και σε άλλα μαγαζιά στη Νάξο, γνώρισε την κουζίνα από μέσα, ερωτεύτηκε ξανά το φαγητό. Και τότε γεννήθηκε μέσα του η επιθυμία να κάνει το δικό του μαγαζί.

Το 2023 ξεκίνησε από το μηδέν. Κυριολεκτικά. Ένα οικόπεδο, λίγο χώμα και ένα όνειρο. Δεν υπήρχε τίποτα εκεί, μόνο μια βαθιά ανάγκη να δημιουργήσει κάτι δικό του από την αρχή. Κάτι που να κουβαλάει τον ίδιο, τον τόπο του, τις αξίες του. Έβαλε θεμέλια. Πάνω τους έστησε πέτρα-πέτρα έναν χώρο που δεν φτιάχτηκε απλώς για να σερβίρει φαγητό. Φτιάχτηκε για να χωράει ιστορίες, αναμνήσεις, ανθρώπους.

Επειδή είναι τελειομανής, με την καλή έννοια, δεν του αρκούσε απλώς να μαγειρεύει καλά. Ήθελε να μάθει, να σπουδάσει, να κάνει το επόμενο βήμα. Έτσι μπήκε και σε σχολή μαγειρικής. Έγινε επαγγελματίας σεφ. Αλλά, όταν τον ρωτάς ποιο είναι το «μυστικό», δεν μιλά για τεχνικές.

«Όσες σχολές και να βγάλεις, κανείς δεν μπορεί να σε μάθει το πιο σημαντικό» μου είπε. «Η αγάπη. Αυτό κάνει κάτι πραγματικά πετυχημένο. Κι αυτό ή το έχεις, ή δεν το έχεις».

Και ο Κώστας το έχει. Το βλέπεις στο πώς μιλάει, στο πώς σερβίρει, στο πώς θυμάται τα καλοκαίρια στο χωριό του. Το νιώθεις στην πρώτη μπουκιά.

Το όνομα «Σαρωνιά» δεν είναι τυχαίο. Στον Κινίδαρο, οι κάτοικοι είχαν το παρατσούκλι «Σαρωνάδες», από τις σκούπες που έφτιαχναν με βούρλα. Σκούπες φροντίδας. Όχι μόνο για να καθαρίζεις, αλλά για να ετοιμάζεις το σπίτι να υποδεχτεί ανθρώπους. Αυτό ήθελε κι εκείνος να κάνει. Έναν χώρο που σε καλωσορίζει, σε αγκαλιάζει και σου σερβίρει μνήμες.

Και μέσα σε όλο αυτό, άρχισε να μας μιλάει για τους ανθρώπους που τον στήριξαν. Ο Μανώλης Ζευγώλης, φίλος του και πολιτικός μηχανικός, ήταν δίπλα του σε κάθε βήμα. Και φυσικά η γυναίκα του, η Ειρήνη, που είναι πάντα εκεί. Ήταν μαζί του σε όλα. Από τις πρώτες ιδέες μέχρι και το τελευταίο πιάτο που σερβιρίστηκε.

Μιλούσε με μια ευγνωμοσύνη που δεν τη συναντάς συχνά. Μας κέρδισε. Όχι μόνο με το φαγητό του. Με τον τρόπο του.

Και μετά ήρθαν τα πιάτα. Φέτα με ξεροτήγανο και μέλι που λιώνει στο στόμα. Μιλφέιγ με κρέμα μπουγάτσας και ντόπιο ανθότυρο που μας έκανε να μαλώνουμε ποια θα πάρει το τελευταίο κομμάτι.
— Άσε κάτω το κουτάλι, Νατάσα, έχουμε και αξιοπρέπεια.
— Όχι μετά απ’ αυτό το γλυκό είπε. Και είχε δίκιο.

«Κώστα, θα γράψω άρθρο για σένα» του είπα
«Μη γράψεις άρθρο. Πες απλώς πώς πέρασες» μου απάντησε
«Αυτό είναι το άρθρο» του χαμογέλασα. Και τσουγκρίσαμε.