Μακριά από τον μαζικό τουρισμό, η Σίκινος προβάλλεται ως ένας αυθεντικός κυκλαδίτικος προορισμός όπου ο χρόνος κυλά διαφορετικά και ο πολιτισμός συναντά τη φύση
Ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στη Σίκινο φιλοξενεί το Tornos News, παρουσιάζοντας το μικρό κυκλαδίτικο νησί ως έναν προορισμό που προσφέρει ηρεμία, αυθεντικότητα και ουσιαστικές εμπειρίες. Μέσα από εικόνες και αφηγήσεις, η Σίκινος αναδεικνύεται ως ένας τόπος όπου ο επισκέπτης αφήνει πίσω του τη βιασύνη και συνδέεται με τη φύση, την ιστορία και την τοπική ζωή.
Το πλοίο σε αφήνει στην Αλοπρόνοια και φεύγει σχεδόν αμέσως. Το λιμάνι μένει ξανά μόνο του, με δυο τρία καΐκια να γέρνουν στο αγκυροβόλι και το νερό να χτυπά αργά στον μόλο. Δεν σε περιμένει καμιά λεωφόρος ξενοδοχείων. Σε περιμένει ένας δρόμος που ανηφορίζει, και η αίσθηση ότι ήρθες κάπου που δεν βιάζεται για κανέναν.
Η Σίκινος κάθεται ανάμεσα στη Φολέγανδρο και την Ίο, στις νότιες Κυκλάδες, και για χρόνια έμενε εκτός των μεγάλων δρομολογίων. Φτάνεις εδώ επειδή το θέλησες, όχι κατά λάθος. Είναι από εκείνα τα νησιά που δεν τα πετυχαίνεις περνώντας. Πρέπει να βάλεις σκοπό.
Το νησί που το έλεγαν κρασί
Οι αρχαίοι την έλεγαν Οινόη, το νησί του κρασιού. Ακόμα φτιάχνεται κρασί σε μικρές ποσότητες, στα πεζούλια που κρατούν τις ρίζες πάνω από τη θάλασσα, κι ακόμα βγαίνει το θυμαρίσιο μέλι, εκείνο που μαζί με σουσάμι γίνεται παστέλι στα χέρια εκείνων που το ξέρουν από τον παππού τους. Για το όνομα, ο μύθος μιλά για τον Σίκινο, γιο του Θόαντα, βασιλιά της Λήμνου, και της νύμφης Οινοίης. Στεριά που μετρά γύρω στους τριακόσιους μόνιμους κατοίκους, σκορπισμένους ανάμεσα στο λιμάνι και τη Χώρα.
Ανεβαίνεις στη Χώρα κι αρχίζεις να καταλαβαίνεις τη λογική του τόπου. Δεν χτίστηκε στη θάλασσα, χτίστηκε ψηλά, μακριά από το μάτι των πειρατών, εκεί που ο άνεμος φτάνει πριν από τον επισκέπτη. Δυο οικισμοί δεμένοι σε έναν: το Χωριό, ο νεότερος, και το Κάστρο στα δυτικά, οχυρωμένο, με τα σπίτια να κάνουν τείχος προς τα έξω. Στην πλατεία του Κάστρου στέκει η Παντάνασσα, η μητροπολιτική εκκλησία του νησιού, με τον μπλε τρούλο και το ξυλόγλυπτο τέμπλο της να κρατούν τον τόπο μαζεμένο γύρω τους.
Ένα μαυσωλείο που έγινε εκκλησία
Το πιο σπάνιο πράγμα του νησιού θέλει περπάτημα, και αυτό από μόνο του λέει κάτι. Στη δυτική ράχη, μισή ώρα από τη Χώρα μέσα από μονοπάτι, στέκει η Επισκοπή. Στην αρχή δεν ήταν εκκλησία. Ήταν ρωμαϊκό μνημείο, ταφικό κτίσμα δεμένο με τη λατρεία του Πύθιου Απόλλωνα, χτισμένο γύρω στον 3ο αιώνα μετά Χριστόν, μέσα στη νεκρόπολη της αρχαίας πόλης. Αργότερα οι χριστιανοί το έκαναν ναό της Παναγίας, και μετά μοναστήρι. Στέκει ακόμα όρθιο, με τους αρχαίους κίονές του ενσωματωμένους στο σώμα του, δεκαοχτώ αιώνες δουλεμένοι ο ένας πάνω στον άλλο. Στην αναστήλωση, που ξεκίνησε το 2017, οι αρχαιολόγοι βρήκαν κάτω από τον ναό έναν ασύλητο ταφικό θάλαμο. Μέσα, η σαρκοφάγος μιας γυναίκας του 2ου ή 3ου αιώνα, με το όνομά της χαραγμένο, Νεικώ. Το έργο της αναστήλωσης τιμήθηκε το 2022 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς, τα βραβεία Europa Nostra. Στέκεσαι μπροστά του και δυσκολεύεσαι να χωρέσεις πόσος χρόνος μαζεύτηκε σε μια πέτρινη πρόσοψη.
Όσα δεν θα βρεις εδώ
Γύρω, η γη είναι όλη σκαλωμένη. Πεζούλες, αναβαθμίδες, ξερολιθιές που ανεβαίνουν τη ράχη σαν να τις κέντησε κάποιος με υπομονή αιώνων. Περπατάς σε μονοπάτια που οδηγούν σε παραλίες χωρίς όνομα μεγάλο, και ακούς πιο πολύ τα τζιτζίκια παρά μηχανές. Πισίνες, ντιτζέι, ξαπλώστρες σε σειρές, αυτά τα αφήνεις στα διπλανά νησιά. Εδώ το θέαμα είναι το ίδιο το φως πάνω στην πέτρα.
Το βράδυ κάθεσαι σε ένα τραπέζι στο Κάστρο, με σικινιώτικο τυρί, λίγο από εκείνο το κρασί και τη θάλασσα κάπου κάτω να χάνεται στο σκοτάδι. Δεν γίνεται τίποτα σπουδαίο, και αυτό ακριβώς είναι το σπουδαίο. Φεύγοντας, περιμένεις πάλι στην Αλοπρόνοια, με το ίδιο νερό να χτυπά στον μόλο. Η Σίκινος δεν προσπαθεί να σε κρατήσει. Σε αφήνει να φύγεις όπως σε άφησε να έρθεις, ήσυχα, και ξέρει ότι θα το σκεφτείς να ξαναγυρίσεις.
Ακολουθήστε το naxostimes.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
